"เอี๊ยด——"
เสียงเบา ๆ ประตูห้องบรรทมถูกผลักเปิดจากด้านนอก
เวลาชั่วขณะนี้ราวกับถูกแช่แข็ง
สมองของจางหมิงหยวนว่างเปล่า ทุกสัมผัสของเขาจดจ่ออยู่ที่ประตูที่กำลังเปิดช้า ๆ นั้น
จบแล้ว
นี่คือความคิดเดียวในหัวของเขา
เขาตลอดชีวิตอันสูงส่ง (คิดเองว่าอย่างนั้น) ท่องยุทธภพในอาณาจักรเสวียนหลิงมาห้าพันปี ลมอะไรพายุอะไรไม่เคยพบ?
แต่วันนี้ เขาจะต้องถูกคนที่สามเห็นในท่าทางอันอัปยศ "ถูกศัตรูคู่แค้นใช้เท้าเหยียบอยู่บนเตียง"
เรื่องนี้แย่ยิ่งกว่าฆ่าเขาเสียอีก!
ซูจิ้นเสวี่ยมีปฏิกิริยาเร็วกว่าเขา
วินาทีที่ประตูถูกผลัก ความอับอายและสังหารที่ยิ่งใหญ่กว่าก่อนหน้านี้หลายเท่าระเบิดออกจากตัวนาง!
นางเกือบจะตอบสนองโดยสัญชาตญาณด้วยการบดขยี้ผู้บุกรุกให้เป็นเถ้าถ่าน
แต่เมื่อเห็นผู้มาเยือน จึงต้องระงับแรงกระตุ้นนั้นอย่างยากลำบาก
เท้าหยกที่เหยียบอยู่บนหน้าอกของจางหมิงหยวนถูกชักกลับอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า เร็วจนเกิดเงาติดตาม
เกือบจะพร้อมกันนั้น นางยืดตัวตรง ผมสีเงินปลิวไสวตามลมปราณ อาภรณ์เซียนสะบัดพลิ้ว
พยายามฟื้นฟูภาพลักษณ์ของเจ้าแห่งวังเซียนที่เย็นชา หยิ่งผยอง และมิอาจล่วงเกินได้โดยเร็วที่สุด
อย่างไรก็ตาม มันสายเกินไปแล้ว
สตรีผู้หนึ่งในชุดหรูหราสีขาวบริสุทธิ์ ท่าทางสง่างาม ใบหน้าสวยงาม ได้เดินเข้ามาแล้ว
ผู้มาเยือนชื่อเนี่ยนอาน เป็นคนรับใช้ใกล้ชิดของซูจิ้นเสวี่ย
นาง——ได้เห็น
เห็นเจ้าแห่งวังผู้ศักดิ์สิทธิ์ เย็นชาจนดูไม่เกี่ยวข้องกับโลกมนุษย์ของนาง
ยืนอยู่ข้างเตียงหยกน้ำแข็ง อาภรณ์ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าหยกที่เยือกแข็งมานับหมื่นปี มีรอยแดงระเรื่อ... ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน น่าตกตะลึงยิ่งนัก
และบนเตียง มีชายคนหนึ่งนอนอยู่
ชายที่แต่งกายไม่เรียบร้อย กำลังจ้องมองเพดานด้วยสีหน้าเหม่อลอย สิ้นหวัง
ชายคนนั้น ต่อให้กลายเป็นเถ้าถ่านนางก็จำได้
จ้าววังชิงหยุนเทียน จางหมิงหยวน! ศัตรูคู่แค้นตลอดกาลของเจ้าแห่งวัง!
ตูม!
ในสมองของเนี่ยนอาน ราวกับสายฟ้าเซียนนับหมื่นล้านลูกระเบิดพร้อมกัน!
นี่มันอะไรกัน?!
ท่านเจ้าแห่งวัง... ในห้องบรรทมของท่านเจ้าแห่งวัง ทำไมถึงมีผู้ชาย? ยังเป็นจางหมิงหยวนอีก?!
ท่านเจ้าแห่งวังเพิ่งพิสูจน์ธรรมเป็นเซียน ก็จับศัตรูคู่แค้นกลับมา...
ยังพาเข้ามาในห้องบรรทมของตัวเอง... แล้วก็ให้เขานอนบนเตียงของตัวเอง...
ท่านเจ้าแห่งวังเองก็แต่งกายไม่เรียบร้อย ใบหน้ามีรอยแดง...
เรื่องราวรักสุดเร่าร้อนนับไม่ถ้วนที่เคยอ่านในกระทู้โหวกเหวกของ "ความลับสำนักเซียน" หลั่งไหลเข้ามาในความคิดของเนี่ยนอานในทันที
[ตกใจ! ศัตรูคู่แค้นหมื่นปียังเป็นรักแท้ เซียนสาวหน้าใหม่กักขังศัตรูเก่าเพราะรัก!]
[เทพธิดาผู้เย่อหยิ่งรักแบบบังคับ: ตัวเจ้า หัวใจเจ้า ต้องเป็นของข้าเท่านั้น!]
[หนทางพิชิตบุรุษ เริ่มจากการพิชิตกายเขา...]
ฟ้าช่วย! ฟ้าช่วย! ฟ้าช่วย!
ปัง! ฉันปังจริง ๆ ด้วย!
ที่แท้เจ้าแห่งวัง 'เกลียด' จางหมิงหยวน ก็เป็น 'เกลียด' แบบนี้เอง!
ที่แท้ความผูกพันห้าพันปีมิใช่การฆ่าฟันกันไม่รู้จบ แต่เป็น... หยุดไม่ได้!
เนี่ยนอานส่งเสียงกรีดร้องในใจ บุคลิกขี้เมาส์เร่าร้อนลุกโชน แทบจะพัดหลังคากระโหลกของนางปลิวไป
แต่บนใบหน้า นางยังคงรักษามาตรฐานความเป็นเลิศด้านมารยาทของวังวั่นเสวี่ยเอาไว้
นางประคองจานหยกให้มั่นคง ใบหน้าไม่เปลี่ยนสี หัวใจไม่เต้นผิดจังหวะ
ราวกับภาพอันน่าตกตะลึง "หญิงอยู่บนชายอยู่ล่าง เทพธิดาผู้เย่อหยิ่งรักแบบบังคับ" ที่เห็นตรงหน้า เป็นเพียงสายลมธรรมดา
นางค่อย ๆ ก้มศีรษะลง ใช้เสียงที่นอบน้อมยิ่งกว่าเดิม แฝงด้วยความหมาย "ข้าเข้าใจ" เอ่ยเบา ๆ ว่า:
"เนี่ยนอานผิดที่มารบกวนอารมณ์ของท่านเจ้าแห่งวังและ... ท่านจ้าววังจาง"
"เนี่ยนอานไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"
"เนี่ยนอานขอตัว แล้วจะเฝ้าอยู่นอกตำหนัก ไม่ให้ผู้ใดมารบกวนอีก"
พูดจบ นางก็หมุนตัวอย่างลื่นไหล เตรียมถอยออกไป พร้อมกับปิดประตูให้ด้วย
เพื่อทิ้งโลกสองคนอันสมบูรณ์ให้กับสอง "มหามุนี" ข้างใน
"เจ้าหยุดก่อน!"
เสียงตะโกนดุเย็นชาปนความหงุดหงิดดังขึ้น
เป็นซูจิ้นเสวี่ย
นางแทบบ้า!
นางเห็นสายตาของเนี่ยนอานตอนเข้ามา ที่เปลี่ยนจากตกใจ เป็นเข้าใจ แล้วกลายเป็นคลั่งไคล้ในที่สุด
นางรู้ได้แม้จะใช้ปลายเท้าคิดว่า สาวใช้ที่ติดตามตัวเองมาสองพันปีคนนี้ ตอนนี้สมองของนางคงเต็มไปด้วยเรื่องสกปรกเหลือเชื่อ!
เกียรติยศของตัวเอง! บารมีในฐานะเจ้าแห่งวังวั่นเสวี่ย!
พังสิ้น!
ทั้งหมดก็เพราะเจ้าบัดซบจางหมิงหยวน!
ความโกรธของซูจิ้นเสวี่ยหาทางระบายได้ในทันที นางจ้องเขม็งไปที่จางหมิงหยวนบนเตียงอย่างอาฆาต
จางหมิงหยวนสะดุ้งทั้งตัว วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
ตอนนี้เขาอยากตายเพียงอย่างเดียว
ตายแบบขายหน้า ก็คือตายเหมือนกัน!
เขาลุกขึ้นจากเตียงอย่างทุลักทุเล ท่ามกลางสายตาอาฆาตของซูจิ้นเสวี่ย พยายามยิ้มให้เนี่ยนอานที่ปากประตู ซึ่งดูแย่กว่าร้องไห้เสียอีก:
"นี่... คุณหนูเซียน ได้โปรดฟังข้าอธิบาย เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิด! เราบริสุทธิ์ใจ!"
เนี่ยนอานได้ยินดังนั้นก็หยุดฝีเท้า แล้วหันกลับไปมองจางหมิงหยวนด้วยสีหน้าเรียบเฉยแบบ "ท่านวางใจ ข้าเข้าใจ"
[ในใจ: โอ้โฮ ท่านจ้าววังยังเขินอีกต่างหาก! เวลาแบบนี้ย่อมยอมรับไม่ได้หรอก ไม่งั้นเสียหน้าสิ
เอาน่า พวกท่านบริสุทธิ์ใจ แค่บนเตียงลองวิชาเซียนด้วยกันเท่านั้นเอง ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจทั้งหมด!]
จางหมิงหยวนเห็นสีหน้า "ทุกอย่างอยู่ในคำพูดที่ไม่ได้พูด" ของนาง เลือดเกือบพ่นออกมา
เข้าใจ? เจ้าเข้าใจอะไรกันเล่า!
"เนี่ยนอาน!" ซูจิ้นเสวี่ยเพิ่มน้ำเสียง เย็นเยียบแผ่กระจาย "ใครให้เจ้าเข้ามา?"
เนี่ยนอานรีบตั้งสติ คำนับแล้วตอบว่า:
"ทูลท่านเจ้าแห่งวัง ใต้เท้าผู้เฒ่าและศิษย์ทั้งหลายรวมตัวกันอยู่ด้านนอก ต้องการ... เข้าเฝ้าท่าน เพื่อแสดงความยินดี"
นางเพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่วุ่นวายและเสียงโห่ร้องอย่างตื่นเต้นดังมาจากนอกตำหนัก
"พวกเราคารวะท่านเซียน ขอแสดงความยินดีกับท่านเจ้าแห่งวังที่พิสูจน์ธรรมเป็นเซียนธุลีแดง ขอให้มีสุขนิรันดร์ อายุยืนเทียมฟ้า!"
"อานุภาพท่านเซียนเกรียงไกร คงอยู่หมื่นปี!"
เสียงใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เห็นที กลุ่มคนกำลังตื่นเต้นแห่กันมาทางห้องบรรทม
สีหน้าของซูจิ้นเสวี่ยยิ่งมืดมน
แต่ดวงตาของจางหมิงหยวนกลับสว่างวาบ!
คนเยอะดีนี่!
ยิ่งคนเยอะ ซูจิ้นเสวี่ยก็ยิ่งต้องรักษาหน้า และคงไม่กล้าลงมือสังหารเขาอย่างแน่นอน!
นี่คือโอกาส!
แต่ไม่ทันไร ความหวังของเขาก็ดับลง
"ตูม——"
ประตูตำหนักถูกพลังไร้รูปร่างปิดลงอย่างแรง กั้นเสียงทั้งหมดจากภายนอก
ซูจิ้นเสวี่ยหันกลับมา เกล็ดความเย็นเยียบในดวงตาสีแดงของนางทำเอาจางหมิงหยวนใจสั่น
นางมองจางหมิงหยวนที่สีหน้าเคอะเขิน แล้วหันไปมองเนี่ยนอานที่พยายามลดการมีตัวตนของตัวเองลง แต่หูกลับตั้งสูงลิ่ว ด้วยความโมโหจนเลือดขึ้นหน้า
ดี
ดีมาก
จางหมิงหยวน เจ้าชอบเรียกร้องความสนใจจากข้าใช่ไหม
เจ้าอยากดังใช่ไหม
ข้าสมใจเจ้า!
จู่ ๆ นางก็สูดหายใจลึก กดความอับอายและความโกรธทั้งหมดลง กลับมาเป็นเจ้าแห่งวังเซียนที่เย็นชาเย่อหยิ่งอีกครั้ง
"เนี่ยนอาน"
"เจ้าค่ะ"
"ออกคำสั่งไป" ซูจิ้นเสวี่ยพูดทีละคำชัดเจน เสียงก้องทั่วห้องบรรทม
"สามวันต่อจากนี้ ณ ยอดเขาวังวั่นเสวี่ย จะจัดพิธีขึ้นสวรรค์ ประกาศแก่ใต้หล้า"
เนี่ยนอานชะงัก แล้วมีสีหน้ายินดี "ขอรับ! ท่าน... ท่านเซียนชาญฉลาด! เนี่ยนอานไปจัดการทันที!"
นี่เป็นเรื่องดีใหญ่มาก!
ท่านเจ้าแห่งวังขึ้นสวรรค์ วังวั่นเสวี่ยก็จะยิ่งมีฐานะสูงขึ้น กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งของโลก!
จางหมิงหยวนในใจก็โล่งอกเช่นกัน
พิธีขึ้นสวรรค์?
ดีสิ!
ถึงเวลานั้นผู้คนพลุกพล่าน สายตาวุ่นวาย เป็นโอกาสทองของเขาที่จะฉวยโอกาสหนีเอาชีวิตรอด!
เขาเริ่มคิดแผนการหลบหนีในสามวันไว้แล้ว
แต่คำพูดถัดไปของซูจิ้นเสวี่ย ทำเอาเลือดในกายเขาแข็งค้าง
เห็นเพียงซูจิ้นเสวี่ยค่อย ๆ เลื่อนสายตามายังเขา ใบหน้าหยกงดงามนั้น
กลับมีรอยยิ้มที่ประหลาดและเย็นเยียบปรากฏขึ้น
"อีกอย่าง ส่งคำสั่งข้า"
"พิธีขึ้นสวรรค์ครั้งนี้ ให้จ้าววังชิงหยุนเทียน จางหมิงหยวน ทำหน้าที่เด็กถือดาบของข้า"