“อ๊ากกกกก...”
“ใครก็ได้!”
“รีบมานี่เร็ว!”
“ศพคืนชีพแล้ว!”
“ท่านอาหญิงใหญ่ที่ตายสนิทไปแล้วหายใจได้แล้ว!”
เสียงกรีดร้องแหลมสูงเกือบทำให้เย่เจาหนิงซึ่งเพิ่งคืนสู่ร่างตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างอีกครั้ง
หนวกหูจริง! แสบแก้วยิ่งกว่าเสียงร้องของสัตว์มารพวกนั้นเสียอีก!
เดิมทีเย่เจาหนิงตายไปแล้ว! ตายในศึกเซียนมาร!
นางเป็นผู้ไร้พรสวรรค์ที่มีรากวิญญาณทั้งห้าธาตุ ซึ่งทุกคนต่างดูแคลน แต่กลับขว้างยาอายุวัฒนะ ยันต์ และศัสตราวิเศษออกไปอย่างไม่เสียดายชีวิต จนช่วยให้ผู้อาวุโสของสำนักต่าง ๆ ซื้อเวลาได้ชั่วอึดใจ พวกเขาจึงส่งศิษย์ผู้มีพรสวรรค์เข้าไปในรอยแยกกาลอวกาศได้ทัน และรักษาสืบทอดวิชาเอาไว้ได้
เย่เจาหนิงมองผู้คนที่นอนเป็นศพอยู่ข้างกาย ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้อาวุโสและประมุขจากสำนักต่าง ๆ
นับแต่ก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียน นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้พบยอดฝีมือมากมายถึงเพียงนี้ คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกันในสภาพศพ ถึงอย่างนั้นก็ไม่เหงาแล้ว
นางค่อย ๆ หลับตาลง!
ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็สบเข้ากับสายตาของคนตรงหน้า ก่อนสติจะกลับคืนมา นางก็เห็นอีกฝ่ายกรีดร้องแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ดูเหมือนเย่เจาหนิงจะเข้าร่างคืนชีพ ร่างนี้ก็ชื่อเย่เจาหนิงเช่นกัน
กาลเวลาที่นางมาอยู่ในตอนนี้คือทวีปเก้าดินแดน โลกพิเศษซึ่งอยู่ระหว่างโลกบำเพ็ญเซียนกับโลกมนุษย์ ปราณวิญญาณอันพิเศษของที่นี่ก่อกำเนิดพืชวิญญาณและสัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วน อีกทั้งยังทำให้ผู้มีความสามารถพิเศษบางส่วนตื่นรู้พลัง บุรุษตื่นรู้เป็นผู้ฝึกยุทธ์วิญญาณ ออกล่าสัตว์ประหลาดและคุ้มครองเมืองกับคนในตระกูล ส่วนสตรีตื่นรู้เป็นผู้หลอมปราณวิญญาณ มีหน้าที่ปรุงยา หลอมอาวุธ และเพาะปลูก
คนส่วนใหญ่ยังคงเป็นสามัญชน พวกเขาพึ่งพาตระกูลของตนเพื่อดำรงชีวิต และทำงานเท่าที่กำลังจะเอื้ออำนวย
ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ดำรงชีพด้วยการเก็บเกี่ยว ที่นี่มีสี่ฤดู ได้แก่ ฤดูอบอุ่น ฤดูวายุ ฤดูฝน และฤดูหนาว แต่ละฤดูมีสิบสองเดือน รวมสี่สิบแปดเดือนเป็นหนึ่งวัฏจักร
ช่วงเก็บเกี่ยวหลักอยู่ในฤดูอบอุ่นกับฤดูวายุ ดูเผิน ๆ ในแต่ละวัฏจักรมีเวลาครึ่งหนึ่งให้เก็บเกี่ยว ทว่าการเก็บเกี่ยวนั้นยากลำบากและเต็มไปด้วยอันตราย ผู้ฝึกยุทธ์วิญญาณจำนวนมากบาดเจ็บสาหัสระหว่างเก็บเกี่ยว บางคนถึงขั้นสิ้นชีวิต
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฤดูฝนที่ตกต่อเนื่องยาวนานและฤดูหนาวที่หนาวเหน็บจนพื้นดินเยือกแข็ง ซึ่งพรากชีวิตคนในตระกูลไปไม่น้อย นี่เป็นปัญหาที่ทำให้ตระกูลใหญ่ทั้งหลายบนทวีปเก้าดินแดนหนักใจ
นางเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเย่ ทว่ากลับเป็นสามัญชนที่ไม่อาจตื่นรู้พรสวรรค์ใด ๆ
ผู้คนบนทวีปแห่งนี้มีโอกาสตื่นรู้พรสวรรค์สี่ครั้ง คือเมื่ออายุสามขวบ หกขวบ เก้าขวบ และสิบสองขวบ
ยังมีข้อยกเว้นอยู่หนึ่งหรือสองคน บางทีอาจตื่นรู้เมื่ออายุสิบห้าปี หรือหลังพบวาสนาบางอย่าง แต่ทั่วทั้งทวีปมีเพียงหนึ่งหรือสองคนตามข่าวลือ ไม่มีใครเคยพบเห็น
ยิ่งตื่นรู้พลังพิเศษเร็วเท่าใด ก็ยิ่งแสดงว่าพรสวรรค์ในภายหน้าสูงส่งเท่านั้น ย่อมได้รับการบ่มเพาะและทรัพยากรจากตระกูลมากเป็นพิเศษ
ทว่าเย่เจาหนิงอายุเกินสิบห้าปีแล้ว ก็ยังไม่ตื่นรู้พลัง
นางเป็นบุตรสาวคนเล็กของประมุขตระกูลเย่ และเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของว่าที่ประมุข แม้ไม่ตื่นรู้พลัง แต่ก็ยังได้รับความรักเอ็นดู
นางยังหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู จึงมีคนมาหมายปองไม่น้อย แต่ล้วนเป็นสามัญชน
ปีที่นางอายุสิบหก ได้แต่งงานกับซ่งชิงซง ผู้ฝึกยุทธ์วิญญาณขั้นสองจากตระกูลซ่ง ทั้งสองใช้ชีวิตกันอย่างเรียบง่าย ปกติตระกูลเย่ยังคอยช่วยเหลืออยู่บ้าง ชีวิตจึงนับว่าไม่เลว
ปีที่นางอายุสิบเจ็ด เย่เจาหนิงตั้งครรภ์
ปีเดียวกัน ซ่งชิงซงทะลวงขั้นต่อเนื่องจนกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์วิญญาณขั้นสี่ ทั้งยังได้รับความสำคัญจากตระกูลซ่ง คำพูดคำจาจึงเริ่มหยิ่งผยองขึ้นไม่น้อย แต่ก็ยังปฏิบัติต่อเย่เจาหนิงดี เพียงแค่มีท่าทีทะนงตนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
เดิมทีควรเป็นเรื่องน่ายินดีถึงสองต่อ ทว่าใครจะคิดว่าเมื่อซ่งชิงซงกลับจากการเก็บเกี่ยว เขาจะพาสตรีนางหนึ่งกลับมาด้วย นางชื่อหลิวอีอี และเขาบอกว่านางเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้
เมื่อเห็นซ่งชิงซงยังปฏิบัติต่อนางไม่ต่างจากเมื่อก่อน เย่เจาหนิงก็ค่อย ๆ เชื่อว่าเขาเพียงต้องการตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้
ทุกอย่างเริ่มผิดเพี้ยนไปตั้งแต่นางคลอดลูกแฝดสาม ได้แก่ ซ่งเหวิน ซ่งอู่ และซ่งปิน สุขภาพกายและใจของนางย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ หลิวอีอีเป็นนักปรุงยาขั้นสอง จึงอ้างว่าจะช่วยบำรุงร่างกายให้เย่เจาหนิง แล้วเข้ามาอาศัยอยู่ในเรือนของพวกเขา
ไม่นานในสายตาของซ่งชิงซงก็เหลือเพียงหลิวอีอี ท่าทีของเขาเปลี่ยนไป แม้แต่ลูก ๆ ที่นางคลอดออกมาอย่างแทบเอาชีวิตไม่รอดก็เอาแต่พูดถึงหลิวอีอี ไม่เพียงเท่านั้น ยังเข้าข้างนางครั้งแล้วครั้งเล่า ขัดใจเย่เจาหนิงและด่าว่านางเป็นคนไร้ประโยชน์
ไม่ว่าเรื่องใดระหว่างนางกับหลิวอีอี ทั้งสามคนก็จะเข้าข้างหลิวอีอีอย่างไม่มีเงื่อนไขทุกครั้ง
ครั้งนี้ร่างกายของนางเพิ่งฟื้นตัวขึ้นเล็กน้อย จึงคิดจะนั่งพักผ่อนหย่อนใจอยู่ในศาลาสักครู่
เพียงครู่เดียว ลูกชายคนโตก็ถูกหลิวอีอียุยงจนผลักนางตกน้ำ ส่วนลูกชายคนเล็กยังยืนปรบมือส่งเสียงยินดีอยู่ข้าง ๆ พอดีพี่ชายใหญ่ของนางผ่านมาเยี่ยม จึงเห็นเหตุการณ์และช่วยนางขึ้นมา ก่อนพากลับตระกูลเย่
“หนิงหนิง”
เย่เจาหนิงยังจัดระเบียบความทรงจำในหัวไม่เสร็จ ก็ถูกอ้อมกอดอบอุ่นโอบรัดแน่น
“หนิงหนิงของแม่ฟื้นแล้วจริง ๆ”
นางสัมผัสได้ถึงความร้อนชื้นตรงลำคอ หัวใจพลันร้อนวาบราวกับถูกลวก
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว นางก็ถูกผู้คนล้อมเอาไว้แล้ว
“ท่านอาหญิงเล็กฟื้นแล้ว!”
“น้องสาวฟื้นก็ดีแล้ว ฟื้นก็ดีแล้ว”
“ท่านอาหญิงเล็ก บอกข้ามาใช่หรือไม่ว่าแซ่ซ่งผู้นั้นรังแกท่าน ข้าจะไปตีมันให้ตาย!”
“ใช่!”
ผู้คนรอบวงพูดจ้อกแจ้ก ล้วนกล่าวถ้อยคำห่วงใยนาง ไม่มีใครหวาดกลัวที่นางฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างกะทันหัน มีเพียงความยินดีที่นางลืมตาตื่นขึ้นมา
เย่เจาหนิงมองคนรอบข้าง เหตุใดใบหน้าของคนเหล่านี้ถึงเหมือนกลุ่มคนที่นางพบในภาพลวงตาเมื่อตอนออกไปเก็บเกี่ยวในชาติก่อนกันนะ?
“เอาละ ทุกคนอย่าเพิ่งส่งเสียงดัง หนิงหนิงฟื้นแล้วก็พักฟื้นให้ดีเสียก่อน รอให้ร่างกายหายดีแล้วค่อยจัดการเรื่องนี้ คนที่ทำร้ายหนิงหนิง ข้าจะไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว”
เมื่อฮูหยินประมุขตระกูลเอ่ย ทุกคนก็เงียบลง ต่างกำชับให้นางพักผ่อนให้ดีแล้วค่อย ๆ ทยอยจากไป
แม้แต่ผู้อาวุโสหลายท่านที่แทบไม่ปรากฏตัวก็ยังมาเยี่ยมนางด้วยตนเอง ถึงขั้นโกรธเกรี้ยวจนด่าซ่งชิงซงอยู่ในห้องของนางเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม
หากไม่ใช่เพราะมีธุระด่วน เกรงว่าพวกเขาคงด่าต่อไปได้อีก
ด้วยความห่วงใยอย่างอบอุ่นและอาหารที่ทุกคนคอยป้อนให้ เย่เจาหนิงจึงค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้น ช่วงหลายวันนี้นางยังจัดระเบียบชีวิตครึ่งแรกของเจ้าของร่างนี้ได้ทั้งหมด
ที่จริงนางมีประสบการณ์ข้ามภพ เรื่องนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางฟื้นคืนชีพ ในฐานะบัณฑิตเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ นางโหมเรียนไม่หยุดจนตัวเองตาย ถึงได้มาอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียน
คิดว่าที่นางฝึกฝนจนได้โอสถวิญญาณมากมายทั้งที่มีรากวิญญาณห้าธาตุ เป็นเพราะนางจะมีรากวิญญาณแห่งความโกลาหลในตำนานเหมือนนิยายหลายเรื่องที่เขียนถึงหรือไง?
คิดมากไปแล้ว จนตายนางก็ยังมีรากวิญญาณห้าธาตุเหมือนเดิม
แล้วทำไมนางถึงมีของสะสมมากมาย?
ก็เพราะนางเป็นพวกบ้าขยันในโลกบำเพ็ญเซียนน่ะสิ นางไม่เก่งอย่างอื่น แต่เรียนเก่ง รักการเรียน และชอบค้นคว้าหาความรู้
อย่างเช่นตอนนี้ ในมิติวิญญาณที่ติดตามนางมา เหลือเพียงหนังสือสารพัดเล่ม กับหม้อ ไห ถ้วยชาม และของใช้ต่าง ๆ ที่นางเก็บไว้ก่อนหน้านี้ ส่วนเครื่องครัวเหล่านั้นมีไว้เพราะนางเคยกินอาหารเลิศรสของแผ่นดินดอกไม้ การกินยา辟谷บางครั้งก็ทำให้อารมณ์ไม่ดีจริง ๆ
ยังมีเครื่องมือช่างตีเหล็กอีกกองหนึ่ง บางครั้งเมื่อนางหลอมเครื่องมือเกษตรแล้วเกิดปัญหา ก็ต้องลงมือทุบตี ซ่อมแซมเสียหน่อย
ตอนนี้เสบียงที่นางสะสมไว้หายไปหมดแล้ว แม้แต่พืชวิญญาณที่ปลูกไว้ก็ไม่เหลือ
ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรที่ยอมรับไม่ได้ ในเมื่อนางเสียชีวิตไปแล้ว แต่มิติยังติดตามมายังห้วงกาลนี้ได้ก็นับว่าเพียงพอ ส่วนที่เหลือก็ทำได้แค่เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ค่อย ๆ สะสมไปทีละน้อย