เพ่ย์ซื่อเจี๋ยพลันก้มหน้ามองนางแวบหนึ่ง
กลับพบว่าเวินโม่กำลังยิ้มอยู่
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยหรี่ตาลง สัญชาตญาณบอกเขาว่า รอยยิ้มของนางแฝงไปด้วยอารมณ์เยาะเย้ยเล็กน้อย
"คุณดูมีความสุขจัง?"
เวินโม่รีบเก็บรอยยิ้มทันที "ไม่มีนะคะ"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ย "คุณแอบฟังฉันพูด?"
"......"
เวินโม่ก้มหน้าเอ่ยเสียงเบา "คือว่า...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะคะ......"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ย "งั้น ที่ได้ยินว่าฉันจะหาคู่ คุณเลยดีใจ?"
เวินโม่ "ฉันแค่ดีใจด้วยกับคุณค่ะ"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ย "......ดีใจด้วยกับฉัน?"
เวินโม่พยักหน้าอย่างจริงจัง "ใช่แล้ว คุณกำลังจะไปหาคู่ เรื่องดีขนาดไหน ขอให้หาคู่สมหวังนะคะ!"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยมองนางสามวินาที จู่ๆ ก็หัวเราะเย็น
"เรื่องหาคู่ ไม่รีบหรอก นวดให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน"
พูดจบ เขาก็นอนลงต่อ
เวินโม่ตะลึงไป
อะไรนะ? ไม่รีบ?
ผิดสิ ต้นฉบับไม่ได้เขียนแบบนี้นี่นา
ตอนนี้เขาควรจะรีบกลับบ้านไปเป็นลูกที่ดีสิ!
แล้วระหว่างหาคู่กับการนวด อันไหนสำคัญกว่ากัน?
กำลังคิดอยู่นั่นเอง จู่ๆ โทรศัพท์ของเวินโม่ก็ดังขึ้น
เธอตั้งใจจะไม่รับ แต่มือถือในกระเป๋าก็ดังไม่หยุด ต้องรู้ว่าช่วงทำงานรับโทรศัพท์ถือว่าไม่ตั้งใจทำงาน แต่ดันลืมปิดเสียงเสียได้
เวินโม่จำใจเอ่ย "ขอโทษนะคะ ขอรับโทรศัพท์หน่อยได้ไหม?"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยเหลือบตามองนาง ไม่ได้พยักหน้าแต่ก็ไม่คัดค้าน