เวินโม่: "ผู้จัดการหวัง ลูกฉันหายไปแล้ว ฉันไม่มีเวลาแล้วจริงๆ! ไปไม่ได้หรือเปล่าคะ?"
ผู้จัดการหวังไม่หันกลับมา: "เธอจะหาลูกไม่ใช่เหรอ? ตามฉันมาเดี๋ยวก็รู้"
"อะไรนะ?"
เวินโม่ถึงจะงงไปหมด แต่ฟังน้ำเสียงเขาแล้ว เหมือนเขาจะรู้ว่าลูกอยู่ไหน?
เวินโม่ตามผู้จัดการหวังไปที่ห้องพัก
พอเปิดประตู ก็เห็นบนโซฟามีร่างเล็กๆ คุ้นตานั่งอยู่จริงๆ
เวินโม่ชะงัก
อีอี?
เธอขยี้ตา ดูอีกครั้ง ก็ยังเป็นเขา
"อีอี!"
เวินโม่พุ่งเข้าไป ประคองหน้าเล็กๆ ของเขาขึ้นมาดูอย่างละเอียด เป็นเขาจริงๆ
เธอทั้งตกใจ ดีใจ และยังรู้สึกหวาดกลัว: "มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
อีอีถูกเธอประคองหน้าไว้ ใบหน้าเล็กๆ เบี่ยงไปนิดหน่อย น้ำเสียงพยายามทำเป็นใจเย็น: "ผม... ผมแค่คิดถึงแม่"
เวินโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง คิดถึงเธอ?
จริงหรือเปล่านะ? หรือว่าถูกความรักของคุณแม่ทำให้รู้สึกซึ้งใจ?
เธอไม่คิดมาก เอ่ยด้วยความเป็นห่วง: "เป็นอะไรไหม? ระหว่างทางเจอคนไม่ดีหรือเปล่า? มาถึงได้ยังไง?"
อีอีสีหน้าเรียบเฉย: "ผมไม่เป็นไร ผมนั่งรถเมล์มาคนเดียว..."
เวินโม่: "..............."
ตัวเธอเองนั่งรถเมล์ยังต้องค้นหาเส้นทางตั้งนาน เด็กคนนี้เพิ่งอายุไม่กี่ขวบ กลับนั่งรถเมล์คนเดียวมานี่ได้?
เด็กคนนี้มันเหนือมนุษย์อะไรขนาดนี้!
เธอยื่นมือลูบหัวเล็กๆ ของอีอี: "ไม่หายก็ดีแล้ว แม่คิดว่าลูกหาย แทบจะกลุ้มใจตาย"
อีอีถูกเธอลูบหัว ชะงักไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากเล็กๆ เม้มลง ไม่พูดอะไร
เวินโม่หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาหลิวกุ้ยหลานเพื่อแจ้งข่าว พอวางสาย ผู้จัดการหวังที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หัวเราะแล้วเอ่ยขึ้น: "เวินโม่ นี่ลูกเธอจริงๆ ใช่ไหม?"