เสียงตะโกนก้องของหวังต้าฉุยดังขึ้น
ผู้คนทั่วทั้งคอมมูนต่างพากันออกมาดู
หวังต้าฉุยเป็นผู้นำ ขบวนคนถือไม้หาบ จอบ และไม้เขี่ยไฟ เดินตามเจียงหว่านซิงมุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลเจียง
บ้านตระกูลเจียง
เจียงเสวี่ยหลิงเจาะนิ้วมือทั้งสิบจนเป็นแผล แล้วยังเจาะนิ้วเท้าทั้งสิบตามไปด้วย
แต่กำไลวงนั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย
“กำไลบ้าบอนี่ ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?”
เจียงเสวี่ยหลิงโกรธจนอยากขว้างกำไลในมือทิ้ง
แต่พอนึกถึงสมบัติที่ซ่อนอยู่ในกำไล เธอก็ข่มความโกรธไว้
ชาติที่แล้ว หลังจากเธอแต่งเข้าบ้านเผยได้สองปี วันหนึ่งมือเธอบังเอิญถูกของมีคมบาดเป็นแผล
เลือดของเธอเปื้อนกำไล เธอถึงเปิดมิติได้
“หรือว่ายังไม่ถึงเวลา? ถึงเปิดมิติไม่ได้?”
เจียงเสวี่ยหลิงนึกได้เพียงความเป็นไปได้นี้
พอนึกว่าต้องรออีกสองปี เธอก็รู้สึกท้อแท้จนแทบหมดแรง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าสับสนก็ดังมาจากนอกลานบ้าน ตามด้วยเสียงของเจียงหว่านซิง
“ลุงต้าฉุย โจรต้องยังอยู่ข้างในแน่ ๆ ค่ะ”
พอเจียงเสวี่ยหลิงได้ยินคำว่า “โจร” หัวใจก็กระตุกวูบ
เธอรีบยัดกำไลไว้ใต้หมอนอย่างลวก ๆ แล้วจัดผ้าปูเตียงให้เรียบ ก่อนเดินออกจากห้อง
เมื่อเห็นว่าคนที่มาถึงลานบ้านล้วนเป็นชาวคอมมูน เจียงเสวี่ยหลิงก็ใจหายวาบ แต่กลับแสร้งทำเป็นใจเย็น
“พี่คะ พี่ทำอะไรน่ะ? ทำไมถึงเรียกลุงต้าฉุยกับคนอื่นมาด้วย?”
เจียงหว่านซิงชี้ข้อมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง
“เมื่อเช้า แม่สามีให้กำไลที่สืบทอดกันมาในตระกูลกับฉัน แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว ฉันเลยขอให้ลุงต้าฉุยมาช่วยจับโจรที่บ้าน”