ต้นฤดูใบไม้ร่วง สายลมพัดพาความชื้นเย็นบาง ๆ จากพืชพรรณมาด้วย
เจียงหว่านซิงสะพายกล่องยา เดินตามคุณปู่ไปประมาณ 5 ลี้
ทั้งคู่มาถึงบ้านชาวนาแห่งหนึ่งในหมู่บ้านหยุนสุ่ย
ครอบครัวชาวนาบ้านนี้ก็คือครอบครัวของนายพรานแซ่หวงแห่งหมู่บ้านหยุนสุ่ย
พ่อของนายพรานแซ่หวงปวดขาอย่างหนักมาหลายวัน จึงเชิญคุณปู่เจียงมาตรวจอาการ
“หมอเจียง ในที่สุดคุณก็มาแล้วครับ”
นายพรานแซ่หวงเดินออกมาจากในบ้าน มือเปื้อนเลือดจากการชำแหละหมู
พอเห็นปู่กับหลานเดินมา เขาก็รีบยิ้มแย้มเข้ามาต้อนรับ
คุณปู่เจียงพยักหน้าเล็กน้อย
นายพรานแซ่หวงเชิญทั้งสองเข้าไปในห้องโถง
ในห้องมีโต๊ะกับเก้าอี้ ชายชราคนหนึ่งนอนงอตัวอยู่บนเก้าอี้เอนที่ทำจากไม้ไผ่
พอเห็นคุณปู่เจียงมา ชายชราก็รีบร้อนจะลุกขึ้น แต่คุณปู่เจียงเอ่ยห้ามไว้
“เอาละ เหล่าหวง ขาไม่สะดวกก็นั่งอยู่ตรงนั้นเถอะ”
คุณปู่เจียงเดินเข้าไปหา
เจียงหว่านซิงยกม้านั่งตัวเล็กมาให้คุณปู่นั่ง
“หมอเจียง ลำบากคุณเดินทางมา ขอบคุณมากครับ!”
สีหน้าชายชราดูอ่อนล้าอยู่บ้าง คล้ายกำลังฝืนทำตัวให้กระปรี้กระเปร่า
คุณปู่เจียงยกมือขึ้นถกขากางเกงของชายชรา
ขาขวาของเขาเหยียดตรงอย่างแข็งทื่อ บริเวณหัวเข่าบวมขึ้นเล็กน้อย
ผิวมีสีเขียวคล้ำซีด ๆ เป็นอาการของความเย็นชื้นสะสมกัดกินกระดูกและเลือดคั่งอุดกั้นมานานหลายปี
“อาการปวดขาจากความเย็นเรื้อรังของคุณกำเริบอีกแล้ว เดี๋ยวผมฝังเข็มให้สักสองสามเข็ม แล้วกินยาอีกไม่กี่ชุด”
คุณปู่เจียงยังไม่ทันลุก เจียงหว่านซิงก็เปิดกล่องยาและจัดเข็มฝังเข็มวางเรียงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
คุณปู่เจียงมองหลานสาวด้วยแววตาชื่นชม
เด็กคนนี้ช่างรู้จักสังเกตจริง ๆ
ไม่เหมือนเจียงเสวี่ยหลิง ทุกครั้งที่พาออกมาตรวจคนไข้ก็ได้แต่ยืนดูอยู่ตรงนั้น
ไม่เคยเข้ามาช่วยเองสักครั้ง
เจียงหว่านซิงยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ กลั้นหายใจ ตั้งใจมองวิธีฝังเข็มของคุณปู่ไม่วางตา