หวงกุ้ยเซียงจ้างช่างไม้ฝีมือดีในตำบลมาตั้งแต่ครึ่งปีก่อน ให้ทำชุดตู้และเฟอร์นิเจอร์สำหรับเจียงเสวี่ยหลิง
แถมยังทำเป็นชุดใหญ่ครบครัน
เรื่องนี้หวงกุ้ยเซียงกับลูกสาวปิดบังคนตระกูลเจียงไว้อย่างมิดชิด ไม่ยอมแพร่งพรายแม้แต่คำเดียว
จนกระทั่งวันก่อนเจียงเสวี่ยหลิงแต่งงาน คนตระกูลเจียงถึงได้รู้เรื่อง
ในเนื้อเรื่องเดิม ตอนเจียงเสวี่ยหลิงแต่งงาน สาวโสดในหมู่บ้านต่างก็อิจฉาเธอกันไม่น้อย
ถึงขั้นทำให้มาตรฐานสินเดิมของเจ้าสาวในหมู่บ้านสูงขึ้นตามไปด้วย
สินเดิมที่จัดได้สมฐานะอย่างเจียงเสวี่ยหลิง ไม่เพียงทำให้ครอบครัวเจ้าสาวหน้าใหญ่เท่านั้น ยังทำให้ครอบครัวเจ้าบ่าวพลอยมีหน้ามีตาไปด้วย
ราตรีค่อย ๆ กลืนกินผืนดิน พอถึงเวลาอาหารเย็น เจียงเสวี่ยหลิงก็กลับมาจากสถานีอนามัยหลังเลิกงาน
หลังรับประทานอาหาร คุณปู่เจียงเรียกเจียงเสวี่ยหลิงกับเจียงหว่านซิงเข้าไปในห้องรับแขก
“เสวี่ยหลิง คำสอนทางการแพทย์ของตระกูลเจียงที่ฉันให้เธอคัดลอกล่ะ?”
เมื่อวานเจียงเสวี่ยหลิงมีฝีมือการแพทย์ไม่แม่นยำ แต่กลับชอบเอาชนะคนอื่น เกือบทำให้อาการของคนไข้ทรุดหนักลง
คุณปู่เจียงจึงลงโทษให้เจียงเสวี่ยหลิงคัดคำสอนทางการแพทย์ของตระกูลเจียงสิบรอบ
เจียงเสวี่ยหลิงไม่กล้าอู้งาน เธอประคองสมุดที่คัดลอกไว้เล่มหนึ่งส่งให้คุณปู่เจียง
เมื่อวานเพื่อหลบเลี่ยงคำสอนบ้าบอนี่ มือของเจียงเสวี่ยหลิงคัดจนเมื่อยไปหมด
คุณปู่เจียงอ่านสิ่งที่เจียงเสวี่ยหลิงคัดจากคำสอนทางการแพทย์ของตระกูลเจียงจนจบ แล้วพยักหน้าด้วยความพอใจ
จากนั้นก็กล่าวกำชับอย่างเคร่งขรึม
“เสวี่ยหลิง จำไว้นะ คราวหน้าห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนี้อีก ผู้รักษาต้องมีเมตตา สี่คำนี้พูดง่าย แต่จะทำให้ได้ทั้งคำพูดและการกระทำ ต้องอาศัยความพยายามอย่างหนัก”