“ได้ งั้นฉันกลับก่อนนะ”
หลินต้าเหว่ยเหลือบมองเข้าไปในบ้าน แต่ไม่เห็นเงาของเจียงหว่านซิง แววตาจึงฉายความผิดหวังวูบหนึ่ง
จากนั้นเขาก็หันหลังขึ้นรถ รถค่อย ๆ แล่นออกจากลานบ้าน ก่อนหายลับไปบนถนนในชนบท
เจียงหว่านซิงกำลังจะออกจากบ้านพอดี ก็ประจันหน้ากับหวงกุ้ยเซียงและเจียงเสวี่ยหลิง สองแม่ลูกเข้าอย่างจัง
หวงกุ้ยเซียงแค่นเสียงเย็นชา หิ้วกล่องของขวัญที่หลินต้าเหว่ยให้เข้าไปในห้องของตัวเอง
เจียงเสวี่ยหลิงชะงัก เธอไม่คิดเลยว่าเจียงหว่านซิงจะกลับมาเร็วขนาดนี้
เมื่อครู่เธอกลัวว่าเจียงหว่านซิงจะกลับมาก่อน จึงไม่ได้ชวนหลินต้าเหว่ยเข้าบ้านมาดื่มชา
ก่อนหลินต้าเหว่ยจะจากไป เขาจงใจมองเข้าไปในบ้านแวบหนึ่ง
เจียงเสวี่ยหลิงเห็นทุกอย่างกับตา
ก่อนเจียงหว่านซิงจะแต่งออกไป เจียงเสวี่ยหลิงจะจับตาดูคนทั้งคู่ไม่ให้คลาดสายตา
เธอจะไม่เปิดโอกาสให้เจียงหว่านซิงเข้าใกล้หลินต้าเหว่ยอีกเด็ดขาด
“พี่สาว จะออกไปข้างนอกเหรอ”
ระหว่างพูด เจียงเสวี่ยหลิงจงใจยกมือปัดผมที่ระข้างหูไปทัดไว้หลังใบหู เผยให้เห็นกำไลสีทองอร่ามบนข้อมือซ้าย
แวววาวจนแสบตา!
สายตาของเจียงหว่านซิงไล่ตามกำไลทองวงนั้น แล้วก็เหลือบเห็นรอยเขียวช้ำจาง ๆ บนลำคอของเจียงเสวี่ยหลิง
เธอหัวเราะเยาะในใจ
เจียงเสวี่ยหลิงยังเหมือนเดิมไม่มีผิด ได้อะไรดี ๆ มานิดหน่อยก็รีบอวด กลัวคนอื่นไม่รู้เสียอย่างนั้น
กระโจนเข้าหาผู้ชายเองแท้ ๆ ภาพลักษณ์นางเอกผู้บริสุทธิ์ในนิยายต้นฉบับพังไม่เป็นท่าแล้ว!
“พี่ใหญ่เว่ยให้กำไลทองฉัน สวยใช่ไหมล่ะ!”
เห็นเจียงหว่านซิงจ้องกำไล เจียงเสวี่ยหลิงก็ยื่นมือไปตรงหน้าเธอ แล้วแกว่งข้อมือไปมา