“ไม่สนใจจะรู้”
เจียงหว่านซิงเดินนำหน้าไป โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
น้ำเสียงยังคงเย็นชาและห่างเหินเช่นเคย
เจียงเสวี่ยหลิงถึงกับพูดไม่ออก ทำไมเจียงหว่านซิงถึงไม่สงสัยเลยสักนิด?
ต้องแกล้งทำแน่ ๆ
“พี่คะ พี่ต้าเหว่ยบอกว่าจะเชิญครอบครัวเราไปบ้านตระกูลหลินพรุ่งนี้เย็น เพื่อปรึกษาเรื่องงานแต่งของฉันกับพี่ต้าเหว่ยค่ะ”
ฝีเท้าของเจียงหว่านซิงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเดินต่อโดยไม่ตอบอะไร
เจียงเสวี่ยหลิงสังเกตเห็นจังหวะที่ฝีเท้าของเจียงหว่านซิงเปลี่ยนไปเมื่อครู่
แววลำพองใจวาบผ่านดวงตา เป็นอย่างที่คิด เจียงหว่านซิงแกล้งทำจริง ๆ
ทั้งที่ในใจเป็นเดือดเป็นร้อนแทบตาย แต่กลับทำเป็นไม่สนใจ
“พี่คะ พรุ่งนี้พี่จะไปกับพวกเราด้วยใช่ไหม?”
ถ้าเจียงหว่านซิงไม่ไปบ้านตระกูลหลิน แล้วเจียงเสวี่ยหลิงจะมีโอกาสเห็นอีกฝ่ายขายหน้าได้อย่างไร
ชาติก่อนหล่อนแย่งคู่ครองที่ดีของเธอไป
แต่งเข้าตระกูลหลินแทนเธอ แล้วใช้ชีวิตเป็นคุณนายร่ำรวย
ชาตินี้ ชีวิตสุขสบายของตระกูลหลินจะเป็นของเจียงเสวี่ยหลิง
ส่วนเจียงหว่านซิงก็ได้แต่ยืนอิจฉา
เจียงหว่านซิงหยุดเดินแล้วหันกลับมา ประสานสายตากับดวงตาคู่นั้นของเจียงเสวี่ยหลิงที่แฝงเจตนาไม่ดี
เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ไป”
กำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าไม่มีโอกาสจัดการตระกูลหลิน
เรื่องเลวร้ายที่คนตระกูลหลินทำกับเจ้าของร่างเดิมในนิยายต้นฉบับ เจียงหว่านซิงจดจำไว้ในบัญชีแค้นเล่มเล็ก ๆ ในใจเสมอ
หลายวันมานี้เจียงเสวี่ยหลิงคอยระแวดระวังเธอ กลัวว่าเธอจะยั่วยวนหลินต้าเหว่ย
แต่วันนี้กลับผิดไปจากปกติ ชวนเธอไปเยี่ยมบ้านตระกูลหลินเสียอย่างนั้น
ก็แค่อยากอวดเรื่องคู่หมายแสนดีให้เธอเห็นเท่านั้น