ระลอกคลื่นกระจาย น้ำกระเซ็น สระน้ำปั่นป่วน ร่างสูงใหญ่โอบอวิ๋นรั่วเจียวไว้ในเงา ฝ่ามือใหญ่คว้าเอวบางไม่ให้หนีรอด
"ตัวสั่นมากเลยนะ" เย่เฉิงหยวนแนบริมฝีปากบางกับต้นคอของนาง เสียงแหบพร่าปนหยอกเย้าเบา ๆ
อวิ๋นรั่วเจียวร้องไห้ออกมา แม้น้ำหนักตัวทั้งหมดจะพิงเขา ขาก็ยังอ่อนจนยืนไม่ไหว: "ฝ่าบาท... ข้าน้อยยืนไม่ไหวแล้ว..."
เย่เฉิงหยวนเห็นนางสั่นเทาน่าเวทนาก็หัวเราะเบา ๆ อุ้มนางขึ้นจากน้ำ
"เช่นนั้นเปลี่ยนท่านั่งดีหรือไม่?"
เขาอุ้มนางขึ้น เหมือนโคอาล่าตัวน้อยเกาะอยู่บนต้นไม้
"ไม่... เช่นนั้นจะยิ่ง..." อวิ๋นรั่วเจียวหน้าแดง "อย่าเอนกายแบบนี้เลย..."
"ข้าชอบแบบนี้" เย่เฉิงหยวนกลับรู้สึกว่าดีเหลือเกิน
นางทำได้เพียงกอดเขา พึ่งพาเขา ห้อยตัวอยู่บนร่างเขาโดยสิ้นเชิง ไม่มีทางหนีรอดได้แม้แต่น้อย
สองมือน้อยของนางโอบรอบคอเขาแน่น ราวกับเขาเป็นโลกทั้งใบของนาง
นางซบหน้าลงในซอกไหล่เขา เสียงครางระริกและเสียงหายใจขาดห้วงดังชัดถึงหูเขา ทุกคำว่า "ฝ่าบาท" ที่พึ่งพาหรืออ้อนวอน ทำให้กระดูกของเขาละลายไปหมด
...
...
วันต่อมา เย่เฉิงหยวนเมื่อได้ลิ้มรสก็หมกมุ่นสิ้นดี
ราตรีราตรีตื้อนางไม่เว้น
อวิ๋นรั่วเจียวช่วงแรกยังรับมือไหว ต่อมาหมดแรงต้านทานโดยสิ้นเชิง
ชายผู้นี้เรี่ยวแรงเหลือร้าย!
กลางวันว่าราชการ กลางคืนเล่นงานนางถึงกลางดึก วันรุ่งขึ้นยังไปเข้าเฝ้าเช้าอย่างสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
แถมพละกำลังดีจนน่าหวาดกลัว!
โดยเฉพาะพละกำลังช่วงเอวและท้อง น่ากลัวยิ่งนัก ทุกครั้งนางทำได้เพียงซบหมอนร้องไห้ วันรุ่งขึ้นตัวเมื่อยไปหมด
ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ เสี่ยวลิ่วก็รายงานอย่างดีใจ: "ยินดีด้วยโฮสต์ คะแนนความใกล้ชิดครบ 400 แล้ว! คะแนนคงเหลือ 640!"