พอถึงเวลาเลิกงาน อวิ๋นรั่วเจียวก็ยังไม่ตื่น
ฟู่เยี่ยนเซินไม่ได้ปลุกนาง แต่อุ้มทั้งตัวนางขึ้นมาโดยตรงพร้อมผ้าห่มขึ้นมา
เขาก้มมองใบหน้านาง แล้วต้องมนต์อะไรบางอย่าง ก้มลงไปจูบที่แก้มนางเบา ๆ
สัมผัสนุ่มนวลดั่งที่คิดไว้ พร้อมกลิ่นหอมหวานอุ่น ๆ จาง ๆ
อวิ๋นรั่วเจียวลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เห็นคางอันคมคายของฟู่เยี่ยนเซิน เสียงนุ่มแหบพร่า:"คุณชาย...เลิกงานแล้วหรือคะ?"
"อืม" น้ำเสียงฟู่เยี่ยนเซินไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย "นอนต่อเถอะ"
อวิ๋นรั่วเจียวง่วงเกินไปจริง ๆ จึงหลับตาลงอีกครั้ง
ระหว่างทางกลับ บนรถ อวิ๋นรั่วเจียวถูกจัดวางไว้ที่เบาะหลัง ศีรษะหนุนอยู่บนขาของฟู่เยี่ยนเซิน
ฟู่เยี่ยนเซินก้มมองใบหน้าหลับใหลของนาง เงียบสงบราวกับภาพวาด จู่ ๆ ก็หยิบโทรศัพท์ออกมา ถ่ายรูปใบหน้าด้านข้างของนางไว้หนึ่งใบ
นิ้วเรียวยาวกดบนหน้าจอไม่กี่ครั้ง ก็โพสต์ลงโมเมนต์ครั้งแรก
ภาพประกอบคือรูปนั้น ไม่มีข้อความใด ๆ
โมเมนต์ของฟู่เยี่ยนเซินมีคนไม่กี่คน: คุณนายฟู, ท่านปู่ฟู, หลินพ่อบ้าน, เจียงหลิน บวกกับหุ้นส่วนที่สนิทอีกสองสามคน
โมเมนต์นี้โพสต์ไปไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีคนตอบกลับแล้ว
คุณนายฟู: "[อมยิ้ม.jpg]"
ท่านปู่ฟู: "[ลุกพรวดจากที่นอนคนป่วย.jpg]!!!"
หุ้นส่วน ก: "ท่านประธานฟูมีคนรักแล้วหรือ ขอแสดงความยินดีด้วย!"
หุ้นส่วน ข: "ขอบคุณ อิ่มแล้ว"
ฟู่เยี่ยนเซินไม่ได้ตอบสักข้อความ ปิดหน้าจอแล้วใส่กลับกระเป๋า ก้มมองขาของตนที่อวิ๋นรั่วเจียวนอนหลับอย่างมีความสุข แล้วยื่นมือดึงผ้าห่มที่เลื่อนลงขึ้นมาปิดให้ใหม่
รถแล่นอย่างมั่นคงมุ่งหน้าสู่วิลลาบนยอดเขา
เขาก้มมองนาง ในใจมีเพียงความคิดเดียว: นางต้องอยู่เคียงข้างเขา ไปนานแสนนาน