ผ่านไปอีกสองปี อวิ๋นรั่วเจียวให้กำเนิดลูกสาวคนสุดท้าย ลูกสาวตัวน้อยชื่อฮั่วจื้อหนิง หน้าตาน่ารักราวกับหยกแกะสลัก
บ้านมีลูกหกคน เต็มไปหมดทุกซอกมุม
วันนี้ฮั่วเจิงกลับจากบริษัท เห็นอวิ๋นรั่วเจียวนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ
ฮั่วเจิงเดินเข้าไปโอบนางไว้ในอ้อมแขน "คิดอะไรอยู่?"
อวิ๋นรั่วเจียวเงยหน้าขึ้นมองเขา นางอายุสามสิบกว่าแล้ว แต่ใบหน้านั้นยังดูไม่ต่างจากวัยยี่สิบปลายๆ หว่างคิ้วเพิ่มความอ่อนโยนอบอุ่นที่บ่มเพาะมาด้วยกาลเวลาและความรักใคร่เอาใจใส่
"คิดถึงบ้านเก่าที่เราอยู่ตอนนั้น" นางพูดเสียงเบา "อยากกลับไปดู"
ฮั่วเจิงเงียบไปครู่หนึ่ง ความคิดย้อนกลับไปถึงสมัยที่อยู่ที่กองใหญ่เช่นกัน
"พรุ่งนี้เรากลับไปดูกัน" เขาพูดเสียงทุ้ม ก้มลงจูบที่ยอดผมของนาง
วันรุ่งขึ้น กองใหญ่ธงแดงยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก
ชาวบ้านพากันแห่แหนเข้ามา ทักทายกันเซ็งแซ่
บางคนจำฮั่วเจิงได้ว่าเป็นทหารปลดประจำการที่เคยอยู่กระท่อมดินทางตะวันออกของหมู่บ้าน ตอนนี้หน้าเขาปรากฏบนจอโทรทัศน์ หัวหน้าคณะกรรมการหมู่บ้านเปลี่ยนไปหลายคนแล้ว แต่เมื่อพูดถึงชื่อฮั่วเจิง ใครๆ ก็ชูนิ้วโป้งให้
ป้าจางอายุหกสิบกว่าแล้ว ผมขาวโพลน พอได้ยินเสียงเปิดประตู ก็ออกมาดู ตะลึงไปสามวินาทีเต็ม
เดินเข้ามาจับมืออวิ๋นรั่วเจียว "ลูกดี... ลูกดี... พวกลูกกลับมาจริงๆ ด้วย"
"ฮั่วเจิง ไอ้หนู เจ้ามีความสามารถจริงๆ" ป้าจางเช็ดน้ำตาพลางยิ้ม "ข้าเห็นเจ้าบนทีวี ใส่สูทผูกเน็คไท ดูภูมิฐานมาก แต่เจ้าใส่เสื้อเชิ้ตเก่าๆ แบบนี้ก็ดูดีนะ ดูดีกว่าบนทีวีอีก"