ในห้องคลอด อวิ๋นรั่วเจียวนอนอยู่บนแท่นนอน หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ
นางไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
เพียงรู้สึกว่าท้องค่อย ๆ หดรัดเป็นช่วง ๆ ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวออกมาอย่างช้า ๆ และนุ่มนวล
นางผดุงครรภ์เดินวุ่นวายอยู่ข้างกาย เสียงเต็มไปด้วยความยินดี: "พระชายา ทรงออกแรง! เห็นหัวแล้วเจ้าค่ะ!"
อวิ๋นรั่วเจียวสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วออกแรงตามคำแนะนำของนาง
ไม่มีความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างที่คิดไว้ ทุกอย่างราบรื่นมาก
ไม่รู้ว่านานเท่าใด เสียงร้องไห้ของทารกที่ดังกังวานก็ดังก้องไปทั่วห้องคลอด
นางผดุงครรภ์ดีใจ: "ทรงแสดงความยินดีกับพระชายาด้วยเจ้าค่ะ! เป็นองค์ชายน้อย!"
ตามด้วยเสียงร้องไห้อีกครั้ง เบากว่าครั้งก่อนเล็กน้อย
น้ำเสียงของนางผดุงครรภ์เปลี่ยนไป: "โอ๊ย! ยังมีอีก——ทรงแสดงความยินดีกับพระชายาด้วยเจ้าค่ะ! เป็นองค์หญิงน้อย!"
ฝาแฝดชายหญิง
ในลานด้านนอกห้องคลอด เผยเหยียนยืนอยู่ใต้ชายคา ใบหน้าเกร็งเครียด ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินขนาดใหญ่
พระพันปีและฮ่องเต้น้อยได้ข่าวก็รีบมาถึง เห็นอ๋องผู้สำเร็จราชการผู้ซึ่งปกติสุขุมเยือกเย็นผู้นี้ ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องคลอด มือกำแน่นเป็นหมัด
พระพันปีเดินเข้ามาใกล้แล้วกล่าวว่า "ท่านอ๋องไม่ต้องกังวล นางผดุงครรภ์เพิ่งบอกว่าทั้งแม่ทั้งลูกปลอดภัยดี"