ห้องนอนใหญ่
เสิ่นยานชิงขึ้นเตียงก่อน อวิ๋นรั่วเจียวอืดอาดอยู่พักหนึ่งจึงปีนขึ้นไป นั่งหดตัวอยู่ด้านชิดผนังสุด
ระหว่างทั้งสองห่างกันเกือบหนึ่งช่วงแขน
ห้องนอนเงียบมาก อวิ๋นรั่วเจียวมองเพดานนับลมหายใจ บอกตัวเองว่าอย่าตื่นเต้น อย่าตื่นเต้น ก็แค่นอนหลับเฉยๆ ไม่ใช่หรือ ใช่ว่าไม่เคยนอนด้วยกันมาก่อนเสียหน่อย
แต่อัตราการเต้นของหัวใจก็เร็วจนควบคุมไม่อยู่ ราวกับกลิ่นเย็นฉ่ำที่ลอยอยู่ในอากาศมีน้ำหนัก กดทับลงบนผิวหนังของนางอย่างหนักอึ้ง
เสิ่นยานชิงก็นอนเช่นกัน มือทั้งสองพับไว้ใต้ท้ายทอย
ผ่านไปประมาณสิบนาที จู่ ๆ ก็มีเสียงไซเรนแหลมดังมาจากไกล ๆ
"อู๋——อู๋——อู๋——"
เสียงไซเรนของฐานทัพในยามวิกาลช่างเสียดหูเป็นพิเศษ ตามด้วยเสียงจากเครื่องกระจายเสียง: "เตือนภัย! ตรวจพบซอมบี้รวมตัวกันที่กำแพงด้านตะวันออก! ผู้ที่ไม่ใช่หน่วยรบโปรดอยู่ในบ้าน ปิดประตูหน้าต่างให้มิดชิด! ขอย้ำ! เตือนภัย——"
ทันทีที่เสียงไซเรนดัง อวิ๋นรั่วเจียวก็หดตัวเข้าหาเสิ่นยานชิงโดยไม่รู้ตัว
"ไม่ต้องกลัว" เสิ่นยานชิงเอามือข้างหนึ่งโอบเอวบางของนางไว้ ดึงนางเข้ามาในอ้อมแขน "ไม่ลามมาถึงเขตอพาร์ตเมนต์หรอก"
เมื่ออกอุ่นของเขาประกบเข้ามา นางก็ได้กลิ่นหอมเย็นฉ่ำของไม้สนซีดาร์บนตัวเขา ช่างทำให้อุ่นใจเหลือเกิน
เสียงไซเรนดังอยู่นานหลายนาที ค่อย ๆ เบาลง
ฐานทัพกลับเข้าสู่ความเงียบของราตรีอีกครั้ง
แต่อวิ๋นรั่วเจียวพบว่าแขนของเสิ่นยานชิงไม่ได้หดกลับ ยังคงส่งความอบอุ่นผ่านผ้าชุดนอนบาง ๆ นางรู้สึกได้ด้วยซ้ำว่าปลายนิ้วของเขาเผลอถูเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้าบริเวณเอวของนางเป็นครั้งคราว เบามาก เหมือนไม่ได้ตั้งใจ