ครั้งนี้เขาไม่ได้ลงมือทำอะไรทันที มีเพียงโอบกอดนางไว้ แล้วค่อย ๆ จูบอย่างแผ่วเบา
จูบที่ดวงตา ดั้งจมูก มุมปาก คาง หูหมาป่าขนฟูของเขาถูไถอยู่ข้างแก้มของนาง ราวกับกำลังประทับตราแห่งความรักลงบนสมบัติล้ำค่าของตนเองทีละดวง
“เจียวเจียวรู้หรือไม่ ชนเผ่าหมาป่ามีคู่ครองเพียงหนึ่งเดียวตลอดชีวิต” มือของซั่วเหย่เลื่อนจากแผ่นหลังส่วนล่างของนางลงไป ลูบไล้ขาเรียวเล็กที่นุ่มนิ่มของนาง “ข้าเห็นเจ้าเป็นครั้งแรก ก็ตัดสินใจแล้ว”
อวิ๋นรั่วเจียวถูกเขาจูบจนมึนหัว สมองตื้อไปหมด
“ข้าเห็นเจ้าเป็นครั้งแรก... ยังคิดว่าเจ้า... กำลังจะตายเสียอีก...”
ซั่วเหย่หัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นแนบชิดผิวของนาง ทำให้นางสั่นเทิ้มระริก
“ข้ากำลังจะตายจริง ๆ” เขางับใบหูของนาง ลมหายใจร้อนจนน่าตกใจ “คิดถึงเจ้าจนแทบตาย”
คืนนี้ เขาให้นางนอนทาบบนอกของเขา
อวิ๋นรั่วเจียวทั้งเขินทั้งเก้อ ไม่ทันไรก็อ่อนระทวยลงทั้งตัว ล้มฟุบลงในอ้อมกอดของเขา
“ซั่วเหย่... ซั่วเหย่...” นางทำได้เพียงเรียกชื่อเขา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกำลังอ้อนวอน ราวกับกำลังออดอ้อน
เขารักที่นางเป็นเช่นนี้มาก จึงบังคับให้นางเรียกมากขึ้นไปอีก
ในที่สุด อวิ๋นรั่วเจียวก็แยกไม่ออกว่าตนตื่นหรือหลับ ในโสตประสาทมีแต่เสียงหอบของเขา มีแต่เสียงเรียก “เจียวเจียว” ของเขา ซั่วเหย่โน้มตัวลงบนตัวนาง จูบที่หางตาชื้นของนาง แล้วเอ่ยเสียงแหบแห้ง
“รอฤดูเป็นสัดของข้าผ่านพ้นไป ข้าจะพาเจ้าไปผูกพันธะ”
“ตั้งแต่นั้นมา เจ้าก็หนีไม่พ้นอีกต่อไป”
อวิ๋นรั่วเจียวสลบไสลไปแล้ว
——
หลังจากคลื่นพระจันทร์เต็มดวงเจ็ดวันผ่านพ้นไป เทือกเขาชางหลางก็กลับมาสงบสุขดังเดิม
อวิ๋นรั่วเจียวนอนหลับติดต่อกันหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นางลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าอันใกล้ชิดเกินไป
ซั่วเหย่ไม่รู้ว่าเฝ้าอยู่นานเท่าไร เขาเพียงใช้มือเท้าศีรษะนอนตะแคงอยู่ข้าง ๆ ผมสีเงินสยายอยู่บนหมอน ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นเต็มไปด้วยเงาสะท้อนของนางเพียงผู้เดียว มือข้างหนึ่งของเขายังคงวางอยู่บนท้องน้อยของนาง ค่อย ๆ นวดเบา ๆ