วันต่อมา อวิ๋นรั่วเจียวสวมรองเท้าแตะเดินก๊อกแก๊กออกมาจากห้องนอน เห็นเสิ่นยานชิงยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหารเล็กๆ ในห้องนั่งเล่น ก้มหน้าก้มตาหยิบของในถุงเก็บความร้อนออกมาทีละชิ้น
วันนี้เขาสวมเสื้อยืดแขนยาวสีเทาเข้ม พับแขนเสื้อขึ้นถึงปลายแขน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ดูเป็นสัดส่วนสวยงาม
นางเห็นสิ่งของที่วางเรียงบนโต๊ะ ดวงตาเป็นประกาย
หมั่นโถว เปี๊ยะไส้หมู ไข่ต้ม จานผักดองชิ้นเล็กๆ ข้างๆ ยังมีกระติกเก็บความร้อน พอเปิดฝาออกก็ได้กลิ่นหอมของซุปซี่โครงลอยตลบ
เสิ่นยานชิงได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น เห็นนางยืนอยู่ที่ปากประตูห้องนอน ยังงัวเงีย ผมยุ่งเหยิง สายเสื้อสายเดี่ยวหลุดลงมาถึงหัวไหล่
"ตื่นแล้วหรือ?" น้ำเสียงเขาเรียบเฉยเหมือนเดิม ยกเปี๊ยะสุดท้ายวางลงบนจาน "มาทานข้าวสิ"
อวิ๋นรั่วเจียวขยี้ตาเดินไปนั่งลง มองอาหารเต็มโต๊ะแล้วเหม่อเล็กน้อย "รุ่นพี่... ท่านออกไปตอนไหนหรือ?"
"ฟ้าสางพอดี" เสิ่นยานชิงนั่งลงตรงข้ามนาง ยื่นตะเกียบให้ "นอกฐานทัพมีจุดส่งเสบียงขนาดเล็ก เพิ่งถูกเก็บกวาดเสร็จเมื่อเช้า โรงอาหารมีโควตาภายใน ข้าใช้แต้มแลกมา"
เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่อวิ๋นรั่วเจียวรู้ดีว่า แม้จุดส่งเสบียงนอกฐานทัพจะถูกเก็บกวาดแล้ว แต่ก็ไม่ได้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์
ตอนที่เขาไปฟ้ายังไม่สาง แน่นอนว่าเพื่อคว้าของดีที่สุดก่อนคนอื่น
นางก้มหน้าลง พูดเสียงเบา "ขอบคุณรุ่นพี่" แล้วคีบเปี๊ยะไส้หมูขึ้นมาคำหนึ่ง