เสียงของเสิ่นยานชิงแหบพร่าจนน่าตกใจ ร้อนผ่าวอยู่ข้างหูของนาง
วินาทีถัดมา เขาก็อุ้มนางขึ้นในแนวนอนทันที
อวิ๋นรั่วเจียวร้องอุทานด้วยความตกใจ พร้อมกับโอบคอของเขาโดยสัญชาตญาณ
เขาก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปทางห้องนอน ทุกย่างก้าวมั่นคงแต่เร่งรีบ ดั่งมีบางอย่างที่อดกลั้นมานานเกินไป ได้พบทางออกเสียที
นางถูกวางลงบนที่นอน ที่นอนยุบตัวลงเล็กน้อย นางหงายหน้าลงบนหมอน ผมเส้นดำสยายออกไป ดั่งผ้าไหมชั้นดี ใบหน้าเล็กๆ ใต้แสงตะเกียงหัวเตียงอันอบอุ่นเปล่งประกายระยิบระยับ ปนไปด้วยความกังวลใจเล็กน้อย
เสิ่นยานชิงก้มตัวลงคร่อมอยู่บนตัวนาง ร่างกายของเขาบดบังนางทั้งร่างกาย
ดวงตาสีดำสนิทที่เย็นชาคู่นั้น ตอนนี้มืดหม่นจนน่าตกใจ เต็มไปด้วยราคะอันหนาแน่น
“กลัวหรือ?”
อวิ๋นรั่วเจียวมองเขา คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยเสียงเบา “…หน่อยหนึ่ง”
เสิ่นยานชิงก้มลงจูบที่หน้าผากของนาง ราวกับกำลังปลอบโยนสัตว์น้อยที่ตื่นกลัวตัวหนึ่ง
“หากกลัวก็บอกข้า” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับราตรี “จะหยุดหรือไม่ เจ้าเป็นคนตัดสินใจ”
ความตึงเครียดของอวิ๋นรั่วเจียวหายไปเกือบหมดในชั่วขณะนี้
นางพยักหน้าเบาๆ: “อื้ม…”
เสิ่นยานชิงค่อยๆ ตั้งตัวตรง แต่ไม่รีบร้อนลงมือ ทันใดนั้นเขาก็หันข้าง เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักหัวเตียง
อวิ๋นรั่วเจียวเอียงคอมองตาม
เสิ่นยานชิงหยิบกล่องเล็กๆ สี่เหลี่ยมออกมาจากส่วนลึกของลิ้นชัก กระดาษห่อภายใต้แสงไฟอุ่นๆ สะท้อนแสงเงารางๆ นางหรี่ตามองดูอย่างละเอียด ใบหน้า “ผุด” ขึ้นแดงก่ำทันที
บางเฉียบ มีลวดลายวงแหวน ด้านบนยังพิมพ์ลวดลายสตรอว์เบอร์รีลูกเล็กๆ อยู่ด้วย
“รุ่น รุ่นพี่?” เสียงของนางปนไปด้วยความตกใจและอับอาย “ท่านซื้อมาตอนไหน?”
“วันนั้นที่ไปเสาะหาของในห้าง หยิบมาสะดวกๆ” เสิ่นยานชิงก้มตามองกล่องในมือ ใบหน้าเย็นชาราวกับถือกล่องลูกอมมินต์อยู่
“สะดวกๆ อย่างนั้นหรือ?” อวิ๋นรั่วเจียวแดงไปทั้งตัว ห่มผ้าหดเข้าไปที่มุมเตียง “ท่านจะหยิบสิ่งนี้อย่างสะดวกๆ ได้อย่างไร…”
เสิ่นยานชิงเงยหน้ามองนาง ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย: “ตอนนั้นเห็น ก็คิดว่าอาจได้ใช้”