แสงสว่างยามเช้าส่องประกายจางๆ
เผยเหยียนตื่นขึ้น
เขาหลับไม่ลึกนักเป็นปกติ แต่คืนนี้กลับหลับสนิทกว่าที่เคย
เมื่อลืมตา แสงเทียนก็มอดดับไปแล้ว แสงอรุณรางๆ ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา อาบทุกสิ่งในห้องด้วยสีทองนวลอันอ่อนโยน
คนในอ้อมกอดยังหลับอยู่
อวิ๋นรั่วเจียวทั้งตัวขดอยู่ในอ้อมแขนของเขา เมื่อคืนถูกเขาหยอกล้อไม่น้อย ตอนนี้จึงหลับสนิท หายใจสม่ำเสมอ ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย มีรอยแดงบวมจากการถูกจูบอย่างหนัก
นกน้อยตัวหนึ่ง ในที่สุดก็ร่วงลงสู่ฝ่ามือของเขาเสียที
เผยเหยียนไม่ขยับ เอาแต่มองนางอย่างเงียบๆ
อวิ๋นรั่วเจียวตื่นขึ้นในที่สุด ดวงตายังละลืมละลือ เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของเขาที่ใกล้เข้ามา
นางกะพริบตาหลายครั้งกว่าจะรู้สึกตัว นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ใบหน้าเล็กๆ ค่อยๆ ร้อนขึ้น
"ท่านอ๋อง...แค่กๆ..." เสียงของนางแหบพร่าจากการเพิ่งตื่นนอน
เผยเหยียนไม่ตอบ เขาก้มลงจูบที่หน้าผากของนาง แล้วจูบที่ปลายจมูกของนางอีกครั้ง สุดท้ายหยุดที่ริมฝีปากบางๆ ของนาง กดลงเบาๆ อย่างอ่อนโยน
"ยังเรียกท่านอ๋องอีกหรือ?"
อวิ๋นรั่วเจียวกระพริบตา ครู่หนึ่งกว่าจะเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา
ใบหน้าแดงก่ำ เสียงเบากว่าเดิม นุ่มนวลกว่าเดิม "สามีเพคะ"
ลูกกระเดือกของเผยเหยียนขยับลงหนึ่งครั้ง