อวิ๋นรั่วเจียวตอนแรกยังเขินอายอยู่ในอ้อมกอดของเขา ร่างกายแข็งทื่อ หูกระต่ายสองข้างตั้งชี้อย่างระแวดระวัง
แต่เดินไปเรื่อย ๆ ความสนใจของนางก็ถูกดึงไปกับทิวทัศน์สองข้างทาง
ที่นี่ดุร้ายกว่าดินแดนของเผ่ากระต่ายมากนัก
ต้นไม้โบราณใหญ่โตบดบังแสงอาทิตย์ ไกลออกไปมีน้ำตกพุ่งลงมาจากหน้าผา
ศีรษะของอวิ๋นรั่วเจียวยื่นออกไปโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเป็นประกายระห้อยมองไปรอบ ๆ
เมื่อนางเห็นลูกหมาป่าแรกเกิดตัวหนึ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา: “ตัวเล็กจัง…”
ซั่วเหย่ก้มหน้ามองนาง ไม่รบกวน แค่อุ้มนางให้มั่นคงขึ้นอีกนิด
เมื่อเดินมาถึงเนินแห่งหนึ่ง ตรงหน้าเปิดโล่งขึ้นมาทันใด เทือกเขาทอดยาวต่อเนื่อง หมอกเมฆลอยคลุ้ง
อวิ๋นรั่วเจียวอดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียง “ว้าว” เบา ๆ