อวิ๋นรั่วเจียวมองเห็นเฉินยานชิงยืนอยู่ข้างหลังเธอผ่านกระจก เขาก้มหน้าลง นิ้วเรียวสวยของเขารวบปลายผมที่ยังหมาดๆ ของเธอขึ้นมา ฝีมือไม่ชำนาญนักแต่ก็เบามือมาก
อวิ๋นรั่วเจียวตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
"รุ่นพี่..." เสียงของเธอถูกกลบไปครึ่งหนึ่งด้วยเสียงเครื่องเป่าผม "หนูเป่าเองก็ได้..."
"อย่าขยับ"
เฉินยานชิงพูดเสียงหนักแน่นจนไม่อาจขัดได้ อวิ๋นรั่วเจียวจึงยืนนิ่งๆ ตามที่เขาพูด
เครื่องเป่าผมดังต่อไปอีกสักพัก เขาเป่าอย่างพิถีพิถัน ตั้งแต่โคนผมจนถึงปลายผม แม้แต่เส้นขนอ่อนๆ ตรงท้ายทอยของเธอก็ยังเป่าให้ฟูฟ่องนุ่มนวล
"เสร็จแล้ว คราวหน้าไม่อยากเป่า ก็เรียกข้าได้นะ" เฉินยานชิงขยี้ผมเธอเบาๆ แล้วพูดเสียงเบา
อวิ๋นรั่วเจียวพยักหน้ารับคำ
...
เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินยานชิงต้องออกไปปฏิบัติภารกิจหนึ่ง
คือเคลียร์โกดังเสบียงบริเวณนอกฐานทัพ คาดว่ากลับมาในวันเดียว
ตอนเขาลุกขึ้นจากเตียง ก็หันไปมองอวิ๋นรั่วเจียวที่ยังขดตัวอยู่ในผ้าห่ม
เขามองอยู่สองวินาที แล้วเอ่ยด้วยเสียงที่ไม่ดังนัก "วันนี้ข้าออกภารกิจ จะกลับก่อนฟ้ามืด ล็อกประตูห้องให้ดี ใครเคาะประตูก็อย่าเปิด"
อวิ๋นรั่วเจียวลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย ขยี้ตา เสียงยังแหบห้าวพร้อมกับความอ่อนโยนของคนเพิ่งตื่นนอน "รุ่นพี่ดูแลตัวเองด้วยนะ..."
สายตาของเฉินยานชิงหยุดอยู่ที่ไหล่ที่เปลือยเปล่าของเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบือนหน้าไป แล้วเปิดประตูเดินออกไป
ตลอดทั้งวันอวิ๋นรั่วเจียวอยู่ในห้องพัก
ส่วนใหญ่ใช้เวลานอนหลับ
พอเฉินยานชิงกลับมา ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามา ก็เห็นร่างที่ขดตัวอยู่บนโซฟาได้ทันที