นอกห้องพลันมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น เสียงของฟูเล่อดังขึ้นที่หน้าประตู:
“ท่านอ๋อง พวกผู้ดูแลจวนมาแล้ว บอกว่าจะมาคำนับพระชายา”
เผยเหยียนวางถ้วยลง มองอวิ๋นรั่วเจียว “ผู้ดูแลในจวนใหญ่เล็กทั้งสิ้นเจ็ดคน เจ้าวันนี้จำหน้าไว้ ภายหน้าหากมีคำสั่งอะไร ก็ให้พวกเขาจัดการได้เลย”
อวิ๋นรั่วเจียวกระพริบตา “หม่อมฉันต้องปกครองพวกเขาหรือเพคะ?”
“ไม่ต้องเจ้าเป็นคนจัดการ” เผยเหยียนตอบอย่างเด็ดขาด “ข้าให้ฟูเล่อกับแม่นมช่วยดูแล เจ้าเพียงเป็นชายาของข้าก็พอ อยากทำอะไรก็สั่งได้เลย ไม่ต้องห่วงก็ไม่ต้องยุ่งอะไรทั้งนั้น”
อวิ๋นรั่วเจียวไม่ได้อยากยุ่งอะไรจริง ๆ ฟังคำนี้แล้ว ใจก็อบอุ่นขึ้น แต่ปากยังพูดเสียงเบา
“อย่างนั้นหม่อมฉันก็ว่างเกินไปหรือเพคะ…”
“ว่างก็ดีแล้ว” เผยเหยียนมองนาง แววตามีความตามใจอยู่บ้าง “เจ้าดูแลร่างกายให้ดี ๆ อยู่เป็นเพื่อนข้าก็พอ”
อวิ๋นรั่วเจียวหน้าร้อนผ่าว ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง
เผยเหยียนจับมือนาง พยุงตัวลุกจากโต๊ะ แล้วประคองนางให้ลุกขึ้น
สองคนนั่งเคียงกันที่ห้องโถงด้านนอก
ผู้ดูแลทั้งเจ็ดเดินเข้าแถวกันมา ทุกคนก้มหน้าหลีกตา คุกเข่าคำนับอย่างนอบน้อม “คำนับอ๋อง คำนับท่านหญิง”
เผยเหยียนนั่งอยู่เบื้องบน ไม่เอ่ยปาก เพียงเงยคางขึ้นเล็กน้อย
อวิ๋นรั่วเจียวรู้ว่านี่คือสัญญาณให้ตนพูด นางนั่งตัวตรง เสียงไม่ดังแต่ชัดเจน “ทุกท่านลุกขึ้นเถิด ต่อจากนี้เรื่องต่าง ๆ ในจวน คงต้องรบกวนทุกท่านแล้ว”
ประโยคนี้ออกมาเรียบ ๆ แต่ก็หาจุดบกพร่องไม่ได้แม้แต่น้อย
เผยเหยียนฟังอยู่ข้าง ๆ มุมปากโค้งขึ้นอย่างแทบจะสังเกตไม่เห็น
รอจนผู้ดูแลทั้งหมดออกไปแล้ว เขาจึงเอ่ยอย่างเรียบเฉย “เรียนรู้ไวเหมือนกัน”
อวิ๋นรั่วเจียวหันไปมองเขา ท่าทางมีความภูมิใจเล็กน้อย เผยเหยียนมองนางในสภาพนี้ อดใจไว้ไม่ให้อุ้มนางเข้าห้องไปรักใคร่เสียให้สาสม
—
หลังรับประทานอาหารเสร็จ เผยเหยียนจูงมือนางเดินเล่นในจวน
แสงแดดกำลังดี ด้านนอกระเบียงทางเดินมีแปลงดอกไม้เบญจมาศฤดูใบไม้ร่วงบานสะพรั่งสีสันต่าง ๆ
อวิ๋นรั่วเจียวเดินได้ไม่ไกลก็ชะลอฝีเท้าลง ดึงมือเขา “ท่านพี่ เดินไม่ไหวแล้ว”
เผยเหยียนก้มมองนาง โน้มตัวลง แล้วอุ้มนางในแนวนอนทันที