เธอดื่มไปพลาง ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เงยหน้าถามเขา: "พี่รุ่นพี่ เมื่อคืนพี่นอนกี่โมง?"
เสิ่นยานชิงไม่หยุดมือที่ตักอาหาร: "ไม่นาน"
"อ้อ เมื่อคืนขอบคุณพี่รุ่นพี่นะคะ" อวิ๋นรั่วเจียวลดหน้าลงดื่มโจ๊ก ปลายหูแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง
จากห้องข้างๆ เสียงดังโวยวายของหลินหยูลอยมา: "พี่หยาน พี่หยานตื่นหรือยัง? ฝ่ายฐานบอกว่าวันนี้ไปรับเสบียงได้แล้ว! พวกเราไปเมื่อไหร่ดี?"
เสิ่นยานชิงวางชามลง มองอวิ๋นรั่วเจียวแวบหนึ่ง "อิ่มแล้วหรือ?"
"อิ่มแล้ว อิ่มแล้ว" อวิ๋นรั่วเจียวกล่าว
เสิ่นยานชิงลุกขึ้นเดินไปที่ประตู น้ำเสียงปกติเช่นเคย: "ตอนนี้"
——
เสิ่นยานชิงพาอวิ๋นรั่วเจียวออกจากตึกพักอาศัย มุ่งหน้าไปยังเขตศูนย์กลาง
"ตรงนี้คือจุดแลกเปลี่ยนเสบียง" เขาชี้ไปที่บ้านชั้นเดียวสีเทาอมขาวแถวด้านซ้ายมือ
อวิ๋นรั่วเจียวเดินอยู่ข้างๆ เขาอย่างว่าง่าย ฟังไปพลางพยักหน้าไปพลาง
สายตาของเธอสอดส่ายไปตามสองข้างทางอย่างอยากรู้อยากเห็น ภายในฐานแห่งนี้ครึกครื้นกว่าภายนอกมากนัก แม้จะเทียบกับตลาดย่านชุมชนก่อนยุคสิ้นโลกไม่ได้ แต่เมื่อเทียบกับข้างนอกแล้ว อย่างน้อยที่นี่ก็ยังมีชีวิต
"ตรงนั้นคือโถงภารกิจ" เสิ่นยานชิงชี้ไปอีกฝั่งหนึ่ง ผู้คนที่เดินเข้าออกตรงประตูมีมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด และส่วนใหญ่แบกอาวุธไว้บนหลัง เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกที่ออกนอกพื้นที่ประจำ "รับภารกิจ รับรางวัล ตั้งทีม ล้วนอยู่ตรงนั้น ผู้มีความสามารถพิเศษออกภารกิจได้ค่าตอบแทนสูงกว่าเบี้ยยังชีพของคนธรรมดามากนัก และยังได้เสบียงและที่อยู่อาศัยที่ดีกว่าด้วย"