ฟูเล่อได้ยินคำสั่งนี้ ก้อนหินในใจก็พลอยหายไปด้วย รีบรับคำแล้ววิ่งไปที่ครัวเพื่อส่งคำสั่งต่อ
เขาอดอุทานในใจไม่ได้: รับใช้ในจวนอ๋องมาหลายปี ยังไม่เคยเห็นท่านอ๋องใส่ใจผู้ใดถึงเพียงนี้มาก่อน
ไม่นานนัก อาหารร้อนๆ วิจิตรก็ถูกจัดวางขึ้นมาครบโต๊ะ
ปลากะพงนึ่ง, กุ้งผัดลิลลี่, ไข่ตุ๋นรังนก, และซุปไก่หนึ่งถ้วย
เผยเหยียนยกชามไข่ตุ๋นรังนกนั้นขึ้น ตักหนึ่งช้อนส่งไปที่ปากนาง น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้ขัด:“อ้าปาก”
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันทำเองได้เจ้าค่ะ”
อวิ๋นรั่วเจียวหน้าแดง ยื่นมือออกไปจะรับชาม
เผยเหยียนไม่สนใจ ช้อนยื่นไปข้างหน้าอีกครั้ง ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองนางนิ่งๆ ความหมายชัดเจน—
ไม่เจ้าอ้าปากเอง ก็ให้ข้ายัดเข้าปากเจ้า
อวิ๋นรั่วเจียวได้แต่หน้าแดง อ้าปากกินไข่ตุ๋นที่ป้อนเข้ามานั้น
ไข่ตุ๋นนุ่มลื่นละลายในปาก กระเพาะที่ไม่ได้กินอะไรมาเกือบสองวันได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยอาหารอุ่นๆ นุ่มๆ ทำให้ในท้องอบอุ่นขึ้นมา
เผยเหยียนตักอีกช้อนหนึ่ง สีหน้าจริงจังราวกับกำลังพิจารณาฎีกาสำคัญอะไรสักฉบับ
เขาตักทีละช้อนๆ ป้อน อวิ๋นรั่วเจียวก็อ้าปากกินอย่างว่าง่าย
แต่สายตาจับจ้องอยู่ที่เขาตลอด ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาตักไข่ตุ๋นอย่างตั้งใจ ใบหน้านั้นคมคาย ดวงตาลึกซึ้ง สมเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการที่เหล่าคุณหนูสูงศักดิ์แห่งราชธานีต่างหมายปองจริงๆ
“ดูอะไร” เผยเหยียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า