ที่หน้าประตู ชายชราผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้น
นุ่งห่มผ้าหยาบ มัดผมด้วยปักไม้ ร่างโครงสูงใหญ่แขนยาวขายาว
ชายชราค่อนข้างผอมบาง แต่หาได้อ่อนแอไม่
บนใบหน้าสี่เหลี่ยม หนวดเคราครึ่งดำครึ่งขาวยาวจรดหน้าอก
แม้เป็นชายชรา แต่แววตากลับกระจ่างใสดั่งดวงประทีปสองดวง มองทะลุหัวใจผู้คนได้
แต่ในเวลานี้ แววตากระจ่างใสดวงนั้น เต็มไปด้วยความเศร้าโศก
น้ำตาคลอที่หางตา เขาฝืนกลั้นไว้ ไม่ยอมให้ร่วงหล่นลงมา
ก้าวหนึ่ง สองก้าว สามก้าว
ชายชราค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้า ถึงแม้จะเศร้าโศก แต่แผ่นหลังของเขายังคงตรงราวขอด ไม่ก้มศีรษะ อกผายไหล่ผึ่ง ท่วงท่าเดินองอาจราวกับราชสีห์ผู้ตรวจตราอาณาเขต มิอาจให้ผู้ใดจ้องมองตรง ๆ ได้
เขาคือ จักรพรรดิหงอู่ จูหยวนจาง จอมคนผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค!
"ถวายบังคมฝ่าบาท!"
"ทรงพระเจริญยิ่งยืนนานหมื่นปี ๆ ๆ!"
ผู้คนในท้องพระโรงหยุดเสียงร้องไห้ ถวายบังคมด้วยความนอบน้อมและเคารพ
"หมื่นปี?" มุมปากของจูหยวนจางกระตุก สองตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงกวาดมองโลงศพในท้องพระโรง แล้วหัวเราะเย็นชาสองสามครั้ง "ลูกของข้าตายไปแล้ว พวกเจ้ายังเรียกข้าว่าหมื่นปีอีกหรือ! หมื่นปีอะไรกัน?"
ในพริบตา ท้องพระโรงเงียบกริบ
จูหยวนจางเดินต่อไปอย่างช้า ๆ แม้ร่างกายจะยืดตรงราวไม้ไผ่ แต่ทุกย่างก้าวดูเหมือนจะยากเย็นแสนเข็ญ
สายตาเย็นชาวาดมองไปทั่วท้องพระโรง ไม่มีผู้ใดกล้าสบตาเขา สิ่งที่เขาเห็นล้วนเป็นร่างกายที่นอบน้อม คุกเข่า ยอมจำนนต่อเขา
"คนพวกนี้ร้องไห้กัน แต่มีสักกี่คนที่ร้องด้วยใจจริง? ความเศร้าในใจพวกเจ้า สู้ข้าได้หรือ?"
จูหยวนจางมองดูผู้คนในท้องพระโรง ไม่ว่านางกำนัล ขันที ขุนนาง เชื้อพระวงศ์ ล้วนหัวเราะเยาะในใจ
จนกระทั่งสายตาของเขาหยุดอยู่ที่บุคคลหนึ่ง
จูอวิ้นถัง หลานชายแท้ ๆ ผู้ที่ปกติอ่อนแอ ปากไม่ดี และดื้อรั้นเอาแต่ใจ
หลานชายคนนั้นคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ทั้งใบหน้าและร่างกายเปื้อนน้ำตา เสื้อสีขาวเปียกชื้น เขากัดริมฝีปากแน่นไม่ให้ร้องไห้ออกมา ใต้ฟันขาว ๆ คือโลหิตสีแดงสดที่ไหลออกจากริมฝีปากที่ถูกกัด
"โง่ก็โง่เถอะ! เป็นเด็กดีที่รู้จักร้องไห้ให้พ่อด้วยใจจริง!"
"อ่อนแอก็อ่อนแอเถอะ! หลานแท้ ๆ ของตระกูลจู ใครกล้ารังแก?"
คิดเช่นนั้น จูหยวนจางก็พยักหน้าให้จูอวิ้นถังเล็กน้อยพลางเดินไป
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
จูอวิ้นถังคุกเข่ากระแทกศีรษะสามครั้งกับพื้นอิฐทองคำในท้องพระโรง เสียงดังสนั่นไปทั่ว
เขาจึงเงยหน้าขึ้น กัดริมฝีปาก แล้วตะโกนออกมาจากลำคอที่แหบแห้งอย่างอั้นไว้
"อากง!"
คำเรียกอากงเพียงหนึ่งเดียว เต็มไปด้วยความจริงใจ!
คำเรียกอากงเพียงหนึ่งเดียว เต็มไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง!
คำเรียกอากงเพียงหนึ่งเดียว เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจอันไม่มีที่สิ้นสุด!
คำเรียกอากงเพียงหนึ่งเดียว เต็มไปด้วยความปรารถนาอันไร้ขอบเขต!
คำเรียกอากงเพียงหนึ่งเดียว ทำร้ายหัวใจของคุณปู่ไปทั่วทั้งใต้หล้า!
ในชั่วขณะนั้น น้ำตาที่จูหยวนจางกลั้นไว้ ก็ไหลรินลงมาเพราะคำเรียกนั้น
เขารีบก้าวเร็ว ๆ ไปถึงตัวจูอวิ้นถัง มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยด้านยื่นออกมา อยากจะลูบหัวจูอวิ้นถัง แต่สุดท้ายก็วางลงบนไหล่ของเขาอย่างหนักแน่น
คำพูดหมื่นพันรวมเป็นประโยคเดียว จูหยวนจางพูดด้วยเสียงสะอื้น "เด็กเอ๋ย! ปู่มาแล้ว! ปู่อยู่ตรงนี้!"
"อากง!" จูอวิ้นถังน้ำตาไหลพราก มองจูหยวนจางตรงหน้า ใจคิดถึงผู้ใหญ่ในบ้านที่แก่ชราหลายท่าน อารมณ์กลั้นไม่อยู่
"เด็กเอ๋ย!" จูหยวนจางบีบไหล่เขา "ปู่เข้าใจ! ปู่เข้าใจ!"
พูดพลาง ค่อย ๆ เดินไปที่โลงศพ มองดูบุตรชายในโลงซึ่งมีใบหน้าคล้ายคลึงกับตน แต่จากไปก่อนแล้ว
ในเวลานี้ จูหยวนจางที่เคยมีพลังอำนาจดั่งราชสีห์หายไปหมดสิ้น กลับกลายเป็นเพียงชายชราผู้โศกเศร้าและชรา
"เปียวเอ๋อร์!"
จูหยวนจางพูดสองคำเบา ๆ ด้วยเสียงสะอื้น อยากยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าที่คุ้นเคยในโลงศพ แต่มือที่เคยสังหารคนนับไม่ถ้วนกลับสั่นเทา หวาดกลัว
นี่คือบุตรชายที่เขารักที่สุด บุตรที่เกิดจากเขากับฮองเฮาผู้เป็นที่รัก บุตรชายคนโตที่ล้ำค่าที่สุดของตระกูลจู
อายุไม่ถึงสิบขวบ ก็ได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทแห่งอ๋องอู๋
อายุสิบสามปี ก็ได้รับการสถาปนาเป็นไท่จื่อแห่งต้าฝิงหมิง
จูหยวนจางสังหารผู้คนมาทั้งชีวิต ไม่ต้องการให้ลูกชายของตนต้องเปื้อนเลือดมากมายเช่นเดียวกับตน ดังนั้นจึงให้อาจารย์ที่มีชื่อเสียงสั่งสอนตั้งแต่เด็ก ฝากความหวังไว้อย่างสูง
บุตรชายคนนี้ก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง ไม่ทำให้มารดาของเขาผิดหวัง ไม่ทำให้เหล่าขุนนางของต้าฝิงหมิงผิดหวัง นิสัยอ่อนโยนแต่แฝงความแข็งแกร่ง ซื่อตรงและถ่อมตน
ต่อเขาและมารดา จงรักภักดีและกตัญญู ต่อขุนนาง ใจกว้างและอดทน ถ่อมตน ต่อพี่น้อง รักใคร่กลมเกลียว พี่ใหญ่เป็นดังพ่อ
เขาคือความภาคภูมิใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของจูหยวนจาง!
และเป็นที่พึ่งพิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของบัลลังก์ตระกูลจูในอนาคต!
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างจบสิ้น คนตายแล้วดังแสงไฟดับ ทุกอย่างกลายเป็นความฝัน!
บุตรชายที่เขาภาคภูมิใจที่สุด รักมากที่สุด เห็นแก่ชีวิต กลับจากไปก่อนวัยอันควร!
มองดูบุตรชายในโลงศพ ลมหายใจขุ่นมัวอุดตันอยู่ในอกของจูหยวนจาง ทำให้เขาหายใจไม่ออก
เขาอยากร้องไห้ อยากตะโกน
แต่ด้วยบารมีของราชัน เกียรติยศของฮ่องเต้ จึงทำได้เพียงกดความเศร้าโศกเหล่านี้ไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง
ทันใดนั้น ร่างของฮ่องเต้ในสายตาทุกคนก็อ่อนแรงลง มือใหญ่ที่แก่ชราจับขอบโลงศพไว้แน่น เท้าเดินโซเซ
"ฝ่าบาท!"
"ฝ่าบาท!"
"อากง!"
เสียงร้องตกใจดังขึ้นเป็นระยะ ๆ แต่ร่างกายของจูหยวนจางก็ไม่ได้ล้มลง ในชั่วขณะที่เขาโซเซนั้น
แขนที่ผอมบางคู่หนึ่ง โอบรอบเอวของเขาไว้แน่น
จูหยวนจางสูดหายใจลึก ๆ กลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วน
ก้มลงมอง ผู้ที่โอบเขาไว้แน่นจนไม่ให้เขาล้มลงอย่างเสียท่านั้น ก็คือหลานชายที่ปกติอ่อนแอ ปากไม่ดี และดื้อรั้นในที่ลับ จูอวิ้นถัง
"อากง!" จูอวิ้นถังพูดด้วยเสียงสะอื้น "ท่านต้องรักษาตัวด้วยนะ! เมื่อสองสามวันก่อนข้างเตียงพ่อ ท่านยังจับมือข้าแล้วบอกว่า ท่านแก่แล้ว มีแผลเก่าจากการรบทัพจับศึกสิบกว่าปี ให้ข้าดูแลท่านให้ดี!"
น้ำตาของจูอวิ้นถัง ทำให้เสื้อผ้าของจูหยวนจางเปียกชื้น เขาพูดต่อไปว่า "อากง! ท่านต้องรักษาตัวนะ ท่านคือฟ้าของข้า! ข้าไม่มีแม่ตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ก็ไม่มีพ่อแล้ว ข้ามีแต่ท่าน มีแต่อากงเท่านั้น! อากง!"
ในพริบตา จูหยวนจางทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาไหลอาบแก้ม
ผู้คนทั้งหลายต่างพูดว่าฮ่องเต้หมื่นปี แต่แท้จริงแล้วฮ่องเต้ก็เป็นคน ย่อมแก่ ย่อมป่วย ย่อมตาย
ฮ่องเต้ก็เป็นคน มีความรู้สึก มีความรัก
เมื่อเห็นหลานชายแสดงความรู้สึกออกมาอย่างจริงใจ คำพูดเต็มไปด้วยความห่วงใย เต็มไปด้วยความอาลัยและพึ่งพิง ความรู้สึกของจูหยวนจางจะทนได้อย่างไร!
"มีปู่อยู่! มีปู่อยู่!" มือใหญ่ของจูหยวนจางลูบผมของจูอวิ้นถัง "อย่ากลัว ปู่อยู่ตรงนี้! ปู่ของเจ้าไม่ล้ม! ไม่ล้มลง!"
ในเวลานี้ ลวี่ชื่อก็คุกเข่าลงข้าง ๆ ร้องไห้พลางพูดว่า "ฝ่าบาท ท่านต้องรักษาพระวรกายให้ดี! ดูแลพระวรกายให้มาก! อวิ้นเหวินกับน้อง ๆ ยังต้องพึ่งพาท่านสั่งสอน!" พูดพลาง เธอก็เตะจูอวิ้นเหวินอย่างแนบเนียน
"ไท่ซ่างหวง!" จูอวิ้นเหวินคุกเข่าคลานไปข้างหน้า ดึงชายเสื้อของจูหยวนจางไว้ ร้องไห้พลางพูดว่า "ท่านต้องรักษาพระวรกายให้มาก! หากท่านเป็นอันใดไป ก็จะเป็นการไม่กตัญญูของพวกเรา!"
"ล้วนเป็นเด็กดี!"
จูหยวนจางมองจูอวิ้นถัง แล้วมองจูอวิ้นเหวิน ดวงตาเต็มไปด้วยความเมตตา
ลูบหัวพวกเขา พูดด้วยเสียงสั่นเทา "โง่เขลา! โง่เขลา!"
"ไท่ซ่างหวง เชิญไปพักผ่อนข้าง ๆ ก่อน!" จูอวิ้นเหวินพูดกับนางกำนัลข้าง ๆ "ไป รีบย้ายเก้าอี้มา! ไท่ซ่างหวงมีบาดแผลที่เอว ใส่เบาะนุ่ม ๆ ด้วย!"
จริงด้วย ลูกหลานมังกรไม่มีโง่เลยสักคน!
จูอวิ้นถังหัวเราะเยาะในใจ ฝ่ายข้าเพิ่งจะแสดงความรักใคร่กับจูหยวนจางได้ไม่นาน ก็มีคนออกมาแสดงตัวเป็นหลานกตัญญูเสียแล้ว!
การข้ามเวลามาเกิดเป็นตัวตนนี้ นอกจากได้รับการยอมรับจากจูหยวนจางแล้ว ก็ไม่มีทางอื่น!
เส้นทางสู่บัลลังก์ คือทางเลือกเดียวของเขา
"ฮึฮึ!" จูอวิ้นถังคิดในใจ "ฉันจะไม่ยอมเป็นบันไดให้เจ้า จูอวิ้นเหวิน เด็ดขาด!"