ข่าวที่คังซีลงโทษองค์ชายยี่สิบสามให้กักตัวทบทวนความผิด ไม่นานก็แพร่สะพัดไปทั่วค่ายอย่างเงียบ ๆ
อิ้นเสียงจับตาความเคลื่อนไหวอยู่ตลอด จึงรู้ข่าวเป็นคนแรก
เมื่อคนที่ออกไปสืบข่าวกลับมาเล่าอย่างละเอียด เขาก็เข้าใจได้ทันที
คังซีมิได้โกรธเคืองอิ้นฉีจริง ๆ
หากคิดจะเอาผิดฐานแอบฟังการหารือลับและลอบส่งข่าว ซึ่งเป็นความผิดร้ายแรง ย่อมไม่มีทางลงโทษเบา ๆ เพียงให้กักตัวทบทวนความผิด ทั้งยังจงใจหยิบเรื่อง “ทำภูเขาหยกขาวแตก” มาเป็นข้ออ้างปกปิด
เมื่อคิดกระจ่างถึงข้อนี้ ใจที่แขวนค้างอยู่ก็คลายลงเล็กน้อย ทว่าพอนึกถึงเจ้าก้อนแป้งน้อยที่ต้องมารับความน้อยเนื้อต่ำใจโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่เพราะพวกเขา ในใจก็พลันขมปร่าและอดสงสารไม่ได้ ต่อจากนี้เขาคงต้องระมัดระวังในการกระทำให้มากกว่าเดิม
อีกด้านหนึ่ง อิ้นถังกับอิ้นเอ๋อก็ได้ยินเรื่องนี้เช่นกัน
อิ้นเอ๋อขมวดคิ้วทันที ลดเสียงลงต่ำด้วยความขุ่นเคือง “เสด็จพ่อก็เกินไปแล้ว เป็นเพียงภูเขาหยกเล็ก ๆ ลูกหนึ่ง เหตุใดจึงลงโทษฉีเอ๋อร์ได้ลงคอ?”
แววตาอิ้นถังสงบนิ่ง เห็นได้ชัดว่าคิดลึกกว่านั้น “เรื่องนี้คงไม่ง่ายอย่างที่เห็น คำกล่าวอ้างนี้เอาไว้หลอกคนนอกยังพอได้ เจ้าลืมแล้วหรือ? ตอนฉีเอ๋อร์เพิ่งหัดเดิน เดินไม่มั่นคงจนทำหยกประทานแตก เสด็จพ่อกลับอุ้มเขาขึ้นมาก่อนทันที ตรวจดูอย่างละเอียดว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ แม้แต่หยกที่ทรงสวมมาหลายปีก็ยังไม่เหลือบมอง เพียงทำเครื่องหยกแตกชิ้นเดียว จะถึงกับกริ้วใหญ่โตเช่นนี้ได้อย่างไร?”
อิ้นเอ๋อเกาศีรษะ สีหน้ากลัดกลุ้ม “เช่นนั้นเจ้าว่าแท้จริงแล้วเกิดจากเหตุใด? สืบไปสืบมาก็ได้ข่าวมาเพียงเท่านี้”