ก่อนที่เสิ่นเสี่ยวเหนียนจะพูดวันเกิดของตัวเองออกมา เสิ่นเสี่ยวหานก็ก้าวขึ้นไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน ตอบคำถามเมื่อครู่แทนน้องสาว
สายตาของเหอลี่ฉุนมืดลง
วันเดือนปีเกิดของเด็กคนนี้ ช้ากว่าที่เขาสืบมาได้ว่าคุณหนูเสิ่นคลอดฝาแฝดชายหญิงถึงหนึ่งปีเต็ม?
สายตาของเหอลี่ฉุนจับจ้องไปที่เสิ่นเสี่ยวหาน: “พวกเธอไม่ใช่ฝาแฝดชายหญิง?”
“ไม่ใช่” เสิ่นเสี่ยวหานตอบโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน
แน่นอนว่าพวกเขาไม่ใช่ฝาแฝดชายหญิง พวกเขาเป็นแฝดสาม
เสิ่นเสี่ยวเหนียนที่ถูกบังไว้ด้านหลังรู้สึกสงสัย ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายถึงไม่พูดความจริง
เธอไม่ได้เกิดในช่วงเวลาที่พี่ชายพูดสักหน่อย
แต่
เสิ่นเสี่ยวเหนียนไว้ใจเสี่ยวหานพี่ชายของเธอมาก เธอเชื่อว่าสิ่งที่พี่ชายทำ จะต้องมีเหตุผลของเขาเสมอ
ดังนั้น
ไม่ว่าเธอจะสงสัยแค่ไหน ก็ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกนี้ต่อหน้าเหอลี่ฉุน
เสิ่นเสี่ยวหานจ้องมองเหอลี่ฉุนอย่างระแวดระวัง: “คุณลุงเหอ ถามเรื่องนี้ทำไม?”
“ไม่มีอะไร” เหอลี่ฉุนลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เงยหน้ามองเสิ่นเพียนจือที่ถูกรุมล้อมด้วยกลุ่มบุคลากรทางการแพทย์ แล้วพูดเสียงเรียบๆ: “แค่ถามเล่นๆ”
เสิ่นเสี่ยวหาน: “...”
เขาจะไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเหอลี่ฉุนจะถามวันเกิดเสี่ยวเหนียนโดยไม่มีเหตุผล
มีเพียงความเป็นไปได้เดียว
เหอลี่ฉุนเริ่มสงสัยในตัวตนของพวกเขาแล้ว
เสี่ยวหานแอบมองไปทางเสิ่นเพียนจือ สูดหายใจโล่งอกอย่างเงียบๆ เสียดายที่ตอนนี้แม่ยังไม่อยากให้พ่อรู้ว่าพวกเขาคือใคร
สายตาของเหอลี่ฉุนกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง จ้องมองเด็กสองคนตรงหน้า รู้สึกเสียดายเล็กน้อย
น่าเสียดาย
เด็กสองคนนี้ไม่ใช่ลูกเขา
ยี่สิบนาทีต่อมา
หลังจากที่เสิ่นเพียนจือกำชับบุคลากรทางการแพทย์ถึงข้อควรระวังเป็นพิเศษแล้ว