เหอลี่ฉุนปรากฏตัวในห้องผู้ป่วย เด็กน้อยที่หลับไปก่อนหน้านี้ก็ตื่นขึ้นมา
เขาราวกับคนที่เพิ่งถูกกู้ขึ้นมาจากน้ำ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง พยายามสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด
แต่ยิ่งเป็นเช่นนั้น
ใบหน้ากลับยิ่งแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ
เซี่ยเฟ่ยที่ยืนดูอยู่มุมห้องตลอดมา เริ่มจริงจังขึ้นมาในที่สุด ขมวดคิ้วเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว จ้องผู้ดูแลที่ยืนงงอยู่ด้านข้างด้วยความโกรธ: "กดเขาไว้!"
ผู้ดูแลถูกขวัญหนีดีฝ่อจนหน้าซีดไปหมดแล้ว
พอได้ยินคำพูดของเซี่ยเฟ่ย ผู้ดูแลก็พยักหน้าแบบงงๆ แล้วรีบเข้าไปกดตัวคุณหนูน้อยไว้
เหอลี่ฉุนและผู้เชี่ยวชาญชาวตะวันตกหลายคนก็รีบเดินเข้ามาในเวลานั้น
เมื่อเห็นเหอเสี่ยวเทียนหายใจไม่ออก
ผู้เชี่ยวชาญชาวตะวันตกก็พูดภาษาจีนอย่างไม่คล่องนักทันที: "ใส่เครื่องช่วยหายใจ! ใส่เครื่องช่วยหายใจเร็ว!"
เซี่ยเฟ่ยมองไปทางชาวตะวันตกที่พูดด้วยสายตาเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก แล้วพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว: "พวกคุณยังหาแม้แต่สาเหตุของโรคไม่เจอเลย จะใส่เครื่องช่วยหายใจได้ยังไง น่าขำจริงๆ"
ผู้เชี่ยวชาญชาวตะวันตกขมวดคิ้ว: "ได้โปรดอย่าตั้งคำถามในความเป็นมืออาชีพของผม!"
เซี่ยเฟ่ยหัวเราะเย็นๆ ไม่สนใจเสียงของอีกฝ่าย หยิบเข็มยาวออกมาอันหนึ่ง แล้วแทงเข้าที่คอของเสี่ยวเทียนต่อหน้าทุกคน
เพราะเซี่ยเฟ่ยทำได้รวดเร็วมาก ผู้เชี่ยวชาญชาวตะวันตกพวกนั้นจึงไม่มีทางทันห้ามได้ทัน
ในขณะที่ผู้เชี่ยวชาญชาวตะวันตกกำลังจะระเบิดอารมณ์ด่าเซี่ยเฟ่ย
เสี่ยวเทียนที่หายใจไม่ออกอยู่ก่อนหน้านี้ ก็กลับมาหายใจได้อีกครั้ง
ทั้งห้องผู้ป่วยเงียบลงทันที
เซี่ยเฟ่ยไม่สนใจความตกใจของทุกคน ฝ่ามือวางลงบนคอของเหอเสี่ยวเทียนอย่างรวดเร็ว แล้วดึงเข็มยาวเมื่อครู่ลงมา
ตอนนี้เหอเสี่ยวเทียนหายใจเป็นปกติแล้ว และหลับไปอีกครั้ง
แต่คิ้วที่ขมวดแน่นของเซี่ยเฟ่ยก็ยังไม่คลาย เขาเช็ดเข็มยาวด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ แล้วเก็บกลับเข้าไปในผ้าห่อ
หลังจากเงียบไปชั่วครู่
ผู้เชี่ยวชาญชาวตะวันตกที่ตกตะลึงอยู่เมื่อครู่ ก็ได้สติกลับมา พวกเขาจ้องเซี่ยเฟ่ยด้วยความงุนงงทีละคน
"คุณทำได้ยังไง?"
"เมื่อกี้นั่นมันเข็มเหรอ? คุณทำให้เขาหายใจได้คล่องด้วยเข็มเพียงอันเดียวได้ยังไง?"