รถเพิ่งจอดสนิท
พอดีเลย
เงาของเสิ่นเพียนจือเดินออกมาจากตึกบริษัทตระกูลเสิ่น
เหอลี่ฉุนเม้มปาก สายตากวาดมองเงาที่ปรากฏนอกหน้าต่าง น้ำเสียงทุ้มต่ำ "ข้อมูลของศาสตราจารย์เสิ่นคนนั้น ขอผมสักชุด"
"ครับ!"
จ้าวหลิงเฟยพยักหน้าทันที ยื่นเอกสารที่พิมพ์เตรียมไว้แล้วให้เหอลี่ฉุน
ในแฟ้มข้อมูลระบุไว้ชัดเจน เพศ: ชาย
ไม่ใช่เธอ?
เหอลี่ฉุนเม้มปาก ปิดแฟ้มข้อมูล สายตากวาดมองเสิ่นเพียนจืออีกครั้งก่อนจะดึงกลับมา
ด้านนอกตึก
เสิ่นเพียนจือเองก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เธอ
สายตาพุ่งตรงไปที่รถตู้สีดำคันนั้นไม่ผิดเพี้ยน
รถคันนี้ เสิ่นเพียนจือรู้จัก
ปีที่แล้วตอนร่วมเขียนนิตยสารรถยนต์ระดับท็อป เธอจำได้ว่ารถคันนี้ดูเหมือนจะถูกรวบรวมอยู่ในนั้นด้วย
แค่
รถระดับนี้ นอกจากพิพิธภัณฑ์ ไม่นึกว่าจะมีคนยอมขับออกมาใช้จริง
เสิ่นเพียนจือยังไม่ทันได้คิดอะไร
ด้านหลัง ฝีเท้าเร่งรีบก็ตามมาติด ๆ
ตามมาด้วยเสียงของซูหลง
"นายหญิง! รอเดี๋ยว!"
ซูหลงหอบแฮก ๆ วิ่งตามมา อายุสี่สิบกว่าเรียกสาววัยยี่สิบต้น ๆ ว่านายหญิง ภาพนี้ดูขัดตาชอบกล
เสิ่นเพียนจือก็ขมวดคิ้ว มองซูหลง "ฉันบอกคุณแล้ว อย่าเรียกฉันว่านายหญิง"
"ครับนายหญิง นายหญิง คุณจะไปไหนตอนนี้ เดี๋ยวผมให้คนขับไปส่ง!" ซูหลงรับคำยิ้ม ๆ แต่คำเรียกกลับไม่เปลี่ยน "นายหญิง คุณมาถึงไห่เฉิงตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกผม จะได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับให้! แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ ผมแจ้งคนข้างล่างไปแล้ว คืนนี้จัดงานเลี้ยงต้อนรับสุดอลังการให้คุณ!"
"ไม่ต้องรบกวนแล้ว ผมยังมีธุระ ไปก่อนนะ" สีหน้าเสิ่นเพียนจือไม่แสดงอารมณ์อะไรตลอด เธอยกมือเรียกแท็กซี่ที่ผ่านมา ขึ้นรถ ปิดประตู ชุดการกระทำลื่นไหล ไร้ร่องรอยอืดอาด