เสียงของเสิ่นผิงชวนเพิ่งจะแผ่วลง พอดีกับที่กำลังจะรับสาย
สายที่เสิ่นเพียนจือโทรเข้ามากลับตัดขาดไปทันที
ไม่แม้แต่จะให้โอกาสเขากดรับ
เสิ่นผิงชวนร้อนใจ เขารอมาถึงครึ่งเดือนเต็ม เพิ่งจะมีโอกาสได้รับสายจากเสิ่นเพียนจือ จะให้จบแค่นี้ไม่ได้เด็ดขาด!
ทันใดนั้น
เสิ่นผิงชวนก็กดโทรกลับทันที
ปลายสายมีเสียงผู้หญิงกลไกดังขึ้น: "ขออภัย ผู้ใช้ที่คุณเรียกกำลังสนทนาอยู่ กรุณาโทรกลับในภายหลัง..."
"เพียนจือต้องกำลังยุ่งอยู่แน่ๆ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร" เสิ่นผิงชวนพึมพำปลอบใจตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองไปทางหลินอวี้ฟิ่ง: "แกยังยืนอยู่นี่อีก? รีบไปตามหาคุณแม่ใหญ่สิ!"
หลินอวี้ฟิ่งเพิ่งจะตั้งสติได้ เธอพยักหน้าอย่างแรง พร้อมกับแววตาตื่นเต้นปนอยู่เล็กน้อย: "ได้ๆๆ ฉันไปเดี๋ยวนี้!"
พูดจบ
หลินอวี้ฟิ่งไม่ทันได้เปลี่ยนชุดนอนที่ใส่อยู่ รีบออกไปทันที
เสิ่นผิงชวนยืนอยู่กับที่ จ้องมองโทรศัพท์ในมืออย่างประหม่า กดโทรออกอีกครั้ง
ครั้งนี้ สายรับจริงๆ
หัวใจของเสิ่นผิงชวนตึงเครียดขึ้นมาทันที เขากระแอมเบาๆ กลัวว่าน้ำเสียงของตัวเองจะผิดแปลกไปสักนิด: "เพียนจือเอ๋ย เมื่อกี้แกโทรหาพ่อหรือ?"
ปลายสาย มีเสียงของเสิ่นเพียนจือดังขึ้นจริงๆ
เพียงแต่
ไม่ตรงกับภาพพ่อลูกอ่อนโยนที่เสิ่นผิงชวนจินตนาการไว้
น้ำเสียงของเสิ่นเพียนจือไม่สูงไม่ต่ำ แต่แฝงความห่างเหินอย่างชัดเจน: "ตอนแรกฉันก็คิดจะให้โอกาสแกได้กลับตัวสักครั้ง แต่ตอนนี้ ดูท่าไม่จำเป็นแล้ว"
"คุณยายฉันให้คนไปรับตัวมาแล้ว ต่อไปนี้ ชีวิตความเป็นอยู่ของท่าน ไม่ต้องให้พวกแกมาวุ่นวายอีก"
พูดจบประโยคนี้ เสิ่นเพียนจือไม่เปิดโอกาสให้เสิ่นผิงชวนได้พูดอะไรต่อ ตัดสายทันที
ภายในอพาร์ตเมนต์เก่าๆ สองห้องนอน
เหลือเพียงเสิ่นผิงชวนยืนนิ่งอยู่คนเดียว เขาจ้องมองโทรศัพท์ที่วางสายไปแล้ว นิ่งไปสองวินาที
เขาเพิ่งไล่คุณยายออกไปได้ไม่นานเอง
เสิ่นเพียนจือรู้ได้เร็วขนาดนี้เลย?
เป็นไปได้ยังไง!
ไม่นาน เขาก็ตั้งสติได้ กดโทรหาเสิ่นเพียนจืออีกครั้ง
เพียงแต่
ครั้งนี้
เสิ่นเพียนจือบล็อกเบอร์เขาแล้ว
ในเวลาเดียวกัน