เธอคลานลงจากเตียง เต็มไปด้วยร่องรอยทั่วร่าง
ไม่กล้าแม้แต่มองชายบนเตียง เสิ่นเพียนจือกอดเสื้อผ้า วิ่งหนีออกจากโรงแรมอย่างรวดเร็ว
หกเดือนต่อมา
“ท่านเหอฟื้นแล้ว!”
เสียงหลายเสียงดังออกมาจากโรงพยาบาลที่มีการรักษาความปลอดภัยแน่นหนาอย่างยิ่ง
ร่างทรงเกียรติที่ทุกคนจับจ้องด้วยความกังวล ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ภายในห้องผู้ป่วย
เงาร่างหลายคนพลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ท่านเหอ! ท่านหมดสติไปหกเดือน ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว!”
แม้ชายผู้นั้นจะอ่อนเปลี้ยเพลียแรงถึงขีดสุด แต่เสียงของเขายังคงทรงอำนาจและมีพลัง ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพนั้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย “แจ้งคำสั่งลงไป คืนนั้น ผู้หญิงที่อยู่ในห้องของฉัน ต้องหาให้พบ เธอคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉัน”
หลังจากชายผู้นั้นออกคำสั่ง ไม่นานก็หมดสติลงอีกครั้ง
บ่ายวันนั้นเอง
คำสั่งค้นหาฉบับหนึ่งถูกส่งออกมาจากเยี่ยนจิง สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งประเทศจีนอย่างรวดเร็ว!
ทันใดนั้น ทั่วทั้งจีน บรรดาเศรษฐีผู้มั่งคั่งมากมายต่างร่วมกันเข้าร่วมกิจกรรมค้นหาครั้งนี้อย่างบ้าคลั่ง
พวกเขารู้ดี
คนที่ออกคำสั่งในครั้งนี้ คือบุคคลระดับสูงสุดเด็ดขาดที่พวกเขาไม่มีทางได้สัมผัสอีกเลยในชีวิต!
ไม่มีใครอยากพลาดโอกาสก้าวกระโดด ทะยานขึ้นฟ้าครั้งนี้
ไห่เฉิง
เมืองที่ไม่ค่อยมีหิมะตกหนัก ปีนี้กลับตกหนักเป็นพิเศษ
ท่ามกลางหิมะโปรยปราย
ภายในประตูคฤหาสน์แห่งหนึ่ง
เสิ่นผิงชวนหัวเราะร่าพลางยื่นรูปถ่ายของคุณปู่วัยเจ็ดสิบปีให้เสิ่นเพียนจือซึ่งตั้งครรภ์ได้หกเดือน “คุณปู่หวังเห็นเธอเป็นบุญของเธอ! ส่วนลูกไม่มีพ่อในท้อง วันนี้ก็ไปเอามันออกซะ อาทิตย์หน้าเธอก็จะย้ายเข้าไปอยู่บ้านคุณปู่หวังในฐานะสาวใช้รับใช้ใกล้ชิดได้เลย!”
“ถึงตอนนั้น เธอต้องปรนนิบัติคุณปู่หวังให้ดีนะ! ครอบครัวเราจะก้าวหน้าขึ้นหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้ว!”
เสิ่นเพียนจือหน้าซีดจ้องภาพคุณปู่ในรูป ท้องหกเดือนของเธอกลับไม่ได้ทำให้เธอดูอ้วนขึ้น
ร่างซูบผอมของเธอ ราวกับจะหมดสติเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำจากการขาดสารอาหารเรื้อรังได้ทุกเมื่อ
เธอไม่เคยคิดเลย
ว่าพ่อที่อยู่ร่วมกันมาสิบเก้าปี จะส่งเธอให้กับคุณปู่ที่ใกล้จะลงหลุม
สิบเก้าปี ต่อให้เลี้ยงหมาก็ยังน่าจะมีความผูกพันแล้ว
นี่มันพ่อบังเกิดเกล้าของเธอแท้ ๆ!
เธอกำรูปนั้นไว้แน่น เล็บแทบจมเข้าไปในฝ่ามือ
ขอบตาเธอแดงก่ำ เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นผิงชวนอย่างผิดหวังสุดซึ้ง “พ่อ นี่คือครั้งสุดท้ายที่ฉันเรียกว่าพ่อ”
เธอฉีกรูปนั้นด้วยแรงแค้น
จ้องเสิ่นผิงชวนด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “จากนี้ไป ฉันเสิ่นเพียนจือ จะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเสิ่นอีก!”
เธอหมุนตัวจะเดินจากไป
ด้านหลัง เสิ่นผิงชวนไม่มีรอยยิ้มแล้ว เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น น้ำเสียงก็ดุดันขึ้น “แกบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเสิ่น แล้วมันจะไม่เกี่ยวข้องได้ไง? แกตายไป ก็ยังเป็นลูกสาวของเสิ่นผิงชวน! ฉันจะให้แกไปกับใคร แกก็ต้องไป!”
“วันนี้ลูกไม่มีพ่อในท้องแกจะเอามันออกก็ต้องออก!”
จ้องมองความดุดันบนใบหน้าของเสิ่นผิงชวน เสิ่นเพียนจือก็โกรธเช่นกัน เธอร้องไห้น้ำตาไหลพลางพยายามดิ้นรน “เสิ่นผิงชวน ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งความแล้ว!”
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนใบหน้าของเสิ่นเพียนจืออย่างแรง
ร่างอุ้ยอ้ายที่ยังตั้งครรภ์ของเธอ เสียหลักล้มลงกับพื้น
จากนั้นก็มีอาการเจ็บแปลบที่ท้องน้อยอย่างรุนแรง
เธอกุมท้อง พยายามลุกขึ้นอีกครั้ง
แต่มือของเสิ่นผิงชวนก็กระชากผมเธอลงมาแล้ว
ตามมาด้วย
เตะอีกที......
“ไอ้เด็กสารเลว แกมันก็เลวเหมือนแม่ที่ตายไปแล้วของแก ถ้าไม่ใช่เพราะลูกไม่มีพ่อในท้อง ตระกูลหวังอาจให้ค่าสินสอดเป็นล้านกับตระกูลเสิ่นเราก็ได้! แกมันตัวซวย! ทำไมแกถึงไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณเลย!!!”
ในขณะที่เธอเจ็บจนแทบหมดสติ
เธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่ลนลานดังมาจากนอกคฤหาสน์
คนใช้หลายคนวิ่งพรวดเข้ามา “ท่านชาย แย่แล้ว! จู่ ๆ ก็มีกลุ่มคนใส่ชุดป้องกันระเบิดมาล้อมรอบบ้านเรา!”