เสิ่นเสี่ยวเหนียนตื่นเต้นมาก
โดยเฉพาะเมื่อคิดได้ว่าคุณพ่อน่าจะกำลังตามหาคุณแม่อยู่ลับ ๆ!
แต่ว่า
พอดีใจได้แป๊บเดียว สีหน้าของเธอก็แข็งค้างไปทันที
คุณพ่อกำลังตามหาคุณแม่
แต่เธอดันลบร่องรอยเกี่ยวกับคุณแม่จนหมด!
แล้วแบบนี้ คุณพ่อจะหาคุณแม่เจอมั้ยนะ?
เสิ่นเสี่ยวเหนียนเริ่มรู้สึกลังเล เธอกำลังคิดว่า จะติดต่อคุณพ่อโดยตรง แล้วบอกที่อยู่คุณแม่ให้เลยดีมั้ย
แต่พอคิดอีกที
เธอก็แอบกังวลว่า ถ้าคุณแม่ไม่อยากเจอคุณพ่อ แล้วรู้ทีหลังว่าเธอเป็นคนไปบอก คุณแม่จะโกรธมั้ย?
ตอนที่เสิ่นเสี่ยวเหนียนกำลังคิดวนไปวนมา
เสิ่นเสี่ยวหานเหลือบมองน้องสาว “เป็นอะไรของเธอ?”
“พี่คะ เราดูเหมือนจะทำเรื่องผิดไปแล้ว” เสิ่นเสี่ยวเหนียนหน้าเศร้า เล่าเรื่องที่ตัวเองเพิ่งพบให้พี่เสี่ยวหานฟังอย่างละเอียด “ถ้าคุณพ่อหาคุณแม่ไม่เจอ จะผิดหวังมากมั้ย? งั้น... เราติดต่อคุณพ่อตอนนี้เลยดีมั้ย?”
พอได้ยินว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคุณพ่อ
เสิ่นเสี่ยวหานที่กำลังอ่านหนังสือมาตลอด ก็ค่อย ๆ ปิดหนังสือที่วางอยู่บนตักลง
เขาทำท่าทางจริงจัง ครุ่นคิดก่อนพูดว่า “ตอนนี้เรามีข้อมูลของคุณพ่อมากแค่ไหน? เอามาให้พี่ดูหน่อย”
“ได้เลยค่ะพี่!”
ไฟล์ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์เกี่ยวกับเหอลี่ฉุนชุดหนึ่ง ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเสิ่นเสี่ยวหาน
ข้อมูลระบุรายละเอียดทั้งหมดที่สามารถสืบค้นได้เกี่ยวกับเหอลี่ฉุนจากแหล่งข้อมูลสาธารณะอย่างชัดเจน
ชื่อ: เหอลี่ฉุน
อายุ: ไม่ทราบ
ตัวตน: ผู้ก่อตั้งไห่เฉิงเฟิร์สกรุ๊ป
สถานภาพ: โสด
เมื่อเห็นข้อมูลตัวตนที่น้อยนิดน่าใจหาย เสิ่นเสี่ยวหานก็เงียบไปครู่หนึ่ง เขาอยากถามน้องสาวจริง ๆ ว่า อาศัยข้อมูลแค่นี้ แล้วมั่นใจได้ยังไงว่าเหอลี่ฉุนคือคุณพ่อของพวกเขา
ผลตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ลูก มันก็อาจคลาดเคลื่อนได้ ไม่แน่นัก
ทันใดนั้น
เสิ่นเสี่ยวหานก็เห็นวิดีโอสัมภาษณ์ของเหอลี่ฉุน
ใบหน้านั่น เหมือนกับเขาแทบทุกกระเบียดนิ้ว
โอเค
เสิ่นเสี่ยวหานเองก็คิดว่า นอกจากจะเป็นพ่อแท้ ๆ แล้ว คงไม่มีใครหน้าเหมือนเขาได้ขนาดนี้
เมื่อเห็นเสิ่นเสี่ยวหานเงียบ
เสิ่นเสี่ยวเหนียนเริ่มไม่มั่นใจ “พี่คะ ข้อมูลที่หม่าเจอได้ มีแค่นี้จริง ๆ...”
ถึงแม้เธอจะเป็นหัวหน้ากลุ่มแฮกเกอร์อันดับหนึ่งของโลก
แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะสร้างข้อมูลที่ไม่มีในอินเทอร์เน็ตขึ้นมาลอย ๆ ได้
ข้อมูลที่เสิ่นเสี่ยวหานเห็นนี่ ก็คือทั้งหมดที่เธอใช้ความพยายามอย่างสุดกำลัง ค้นหามาจากโลกออนไลน์แล้ว
เสิ่นเสี่ยวหานลังเลอยู่ครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง “เธอคิดว่า คุณแม่จะกลับมาตอนไหน?”
เสิ่นเสี่ยวเหนียน: “?”
เธอมึนงง ไม่รู้ว่าพี่ถามแบบนี้หมายความว่าไง
เสิ่นเสี่ยวหานลุกจากโซฟาลงมายืน ใบหน้าเย็นชาของเขาปรากฏแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง “ไป เราไปที่บริษัทของคุณพ่อกัน ถ้าคุณพ่อกำลังตามหาคุณแม่อยู่จริง ๆ เราก็ช่วยคุณพ่อได้เหมือนกันนะ”
เสี่ยวเหนียนดีใจใหญ่ “พี่ งั้นเรามัวรออะไรกันอยู่ ไปกันเลยเถอะ!”
วันนี้ตอนที่เธอไปบริษัทคุณพ่อ เธอกลัวพี่ไม่เห็นด้วย ก็เลยแอบหนีไปเอง
แต่ตอนนี้
พี่จะไปหาคุณพ่อกับเธอแล้ว
แบบนี้วันนี้พวกเขาต้องได้คุยกับคุณพ่อแน่ ๆ!
อย่างน้อย ก็คงไม่ซวยถูกจับส่งโรงพักเหมือนคราวที่แล้ว
สองพี่น้องปรึกษากันเสร็จ
ก็รีบเก็บของแล้วออกจากบ้านทันที
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เด็กน้อยทั้งสองก็มาปรากฏตัวอยู่หน้าตึกของเหอซื่อกรุ๊ปแล้ว
เสี่ยวเหนียนมองดูตึกตรงหน้า วันนี้เธอก็ถูกคนของคุณพ่อจับตัวไปจากที่นี่นี่เอง
คิดถึงเรื่องวันนี้แล้ว เธอยังหวาด ๆ อยู่เลย
หวังว่าเดี๋ยวนี้ทุกอย่างจะราบรื่นนะ
เดินตามหลังพี่ชาย เสิ่นเสี่ยวเหนียนก็รีบสาวเท้าเข้าไปในโถงบริษัทตรงหน้า
ทันทีที่ทั้งสองปรากฏตัว
พนักงานในโถงหลายคนก็มองมาที่เด็กน้อยทั้งคู่พร้อมกัน
เสิ่นเสี่ยวเหนียนแอบกลัวเกรงว่าพวกนั้นจะมาจับเธอส่งโรงพักอีก
เด็กหญิงหลบไปอยู่หลังพี่เสี่ยวหานโดยไม่รู้ตัว
แต่ภาพที่เธอคิดว่าตัวเองจะถูกจับนั้นไม่ได้เกิดขึ้น
พนักงานต้อนรับสาวสวยที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ในโถง เมื่อเห็นเสิ่นเสี่ยวหาน สีหน้าก็แสดงความนอบน้อมขึ้นมาทันที “คุณหนูน้อย? มาคนเดียวได้ยังไงคะ? ให้เราไปส่งที่ห้องทำงานคุณเหอดีมั้ย?”
คุณหนูน้อย?
เสิ่นเสี่ยวหานงงเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าเบา ๆ
พนักงานต้อนรับยิ้มแย้ม ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความประจบ “คุณหนูน้อย เชิญตามหนูมาค่ะ”
เสิ่นเสี่ยวหานพยักหน้า พาเสี่ยวเหนียนน้องสาวเดินตามพนักงานต้อนรับไป
ไม่กี่นาทีต่อมา
สองพี่น้องก็ตามพนักงาต้อนรับมาถึงหน้าห้องทำงานของเหอลี่ฉุน
พนักงานต้อนรับสาวเคาะประตู “คุณเหอคะ ฉันพาคุณหนูน้อยมาค่ะ”