เงินค่าขนมของเธอ แค่โอน 7 พันล้านข้ามประเทศก็คงหมดเกลี้ยงแน่นอน
หลินอวิ๋นมองเหอถิงซิวด้วยสายตาวิงวอน: “แล้วตอนนี้ทำไงดีล่ะ?”
เธอไม่รู้เลยว่า
บัตรใบนี้ไม่ใช่แค่เงินออมทั้งหมดของเสิ่นเสี่ยวเหนียน แต่เงินเดือนในแต่ละเดือนของเธอก็ถูกโอนเข้าบัตรใบนี้เป็นประจำ
เสิ่นเสี่ยวเหนียนยกทรัพย์สินทั้งหมดที่มี มอบให้หลินอวิ๋นจริง ๆ
เหอถิงซิวแอบแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปพูดกับพนักงานต้อนรับบนเครื่อง: “แจ้งกัปตันว่า ขอกลับหัวเครื่อง บินกลับแคว้นเซี่ย”
“คุณตกลงจะกลับแล้วเหรอ?” หลินอวิ๋นตื่นเต้นขึ้นมาทันที
แบบนี้เธอจะได้ค้างคืนที่ไห่เฉิงหรือเปล่านะ?
นับจากครั้งสุดท้ายที่ได้เจอหนูน้อยเสี่ยวเทียน ก็ปาเข้าไปครึ่งเดือนแล้ว
ยังไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับลูกให้เต็มที่ ก็โดนเหอถิงซิวสั่งคนพาตัวมาซะก่อน
หลินอวิ๋นแอบชำเลืองดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือ
เดาว่าเครื่องบินน่าจะลงถึงไห่เฉิงตอนบ่าย พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ฟ้าก็คงมืดพอดี
คิดว่าไม่ต้องรีบเร่งเดินทางกลางคืนแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินอวิ๋นก็แทบกลั้นไม่อยู่ เธอยิ้มสดใสแล้วกอดแขนเหอถิงซิว: “ที่รัก ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงฉัน ไม่อยากให้ฉันเดินทางกลางคืน ใช่ไหม?”
มองดูสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาเหมือนพลิกฝ่ามือของหลินอวิ๋น เหอถิงซิวหัวเราะ: “เอาเถอะ วันนี้ยอมเธอครั้งหนึ่งก็ได้”
บนท้องฟ้า
เครื่องบินหันหัว กลับมุ่งหน้าไปยังไห่เฉิง แคว้นเซี่ย
แคว้นเซี่ย
ไห่เฉิง
ภายในสถานพักฟื้น
เสิ่นเพียนจือวางสายจากเหอลี่ฉุน แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำสีหน้าให้ดูไม่แข็งเกร็งเกินไป
ความขัดแย้งระหว่างเธอกับเหอลี่ฉุน เธอไม่อยากให้มันลากมาถึงครอบครัวของเธอ
กลับเข้าไปในห้องใหม่
สีหน้าของเสิ่นเพียนจือกลับมาเยือกเย็นสงบอีกครั้ง
เห็นเด็กสองคนเล่นกับคุณยายอย่างมีความสุข เสิ่นเพียนจือก็วางใจ
เพิ่งจัดเตรียมอาหารบำรุงสำหรับมื้อเย็นของคุณยายเสร็จ ยังไม่ทันได้โทรสั่งครัว ซูหลงก็โทรเข้ามาอย่างเร่งด่วน
เห็นชื่อบนหน้าจอ
เสิ่นเพียนจือไม่คิดอะไรมาก รับสายต่อหน้าคุณยาย