สองวันนี้ปั๋วเฉินตระเวนไปทั่วเมืองอวี๋เฉิงแล้ว แต่ข้อความที่ส่งให้เซี่ยงั่นเมื่อสามวันก่อนในโทรศัพท์ก็ยังไม่ได้รับคำตอบ เขาตั้งใจจะให้คนซื้อของขวัญไปขอโทษ ทั้งหมดเป็นความผิดของคนจากสาขาที่รั้งเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
ปั๋วเฉินลุกขึ้นยืน กระตุกเนกไท แล้วสั่งคนที่อยู่ด้านล่างว่า “เอาละ เจ้าไปห้าง เลือกของมาสักหน่อย จะเป็นเครื่องประดับ กระเป๋า หรืออะไรก็ได้ เลือกของแพง ๆ ห่อให้เรียบร้อยแล้วเอาไปไว้ในรถข้า”
ผู้ช่วยหลินชะงักไป “ท่านปั๋ว จะเอาไปให้ลูกค้าหรือครับ?”
ปั๋วเฉินคว้าเสื้อคลุมแล้วเดินออกไป “ให้แฟน ขอโทษน่ะ”
เขาเดินไปก็หงุดหงิดไป ทั้งหมดเป็นเพราะคนเมืองอวี๋เฉิงพวกนั้นรับมือยากเกินไป คนแล้วคนเล่าลากเขาไปดื่มเหล้า นวดเท้า ร้องคาราโอเกะ จนกักตัวเขาไว้ถึงสามวันเต็ม ๆ
เดิมทีเขาวางแผนจะไปพักที่เมืองโบราณแถบชานเมืองกับเซี่ยงั่นสักสองคืน แต่ตอนนี้ทุกอย่างพังหมดแล้ว ซื้อของขวัญเสร็จ คืนนี้ก็จะไปหาเธอ พูดปลอบสักสองสามคำ ก็น่าจะหายโกรธ
เซี่ยงั่นไม่ใช่คนอารมณ์ร้าย อย่างมากก็แค่ถลึงตามองเขา ด่าเขาสองสามคำ แล้วถูกเขาดึงเข้ามากอด ลูบผมสองที เรื่องก็จบ
ขณะที่กำลังคิดว่าจะเริ่มขอโทษอย่างไร โทรศัพท์ก็ดังขึ้น คนที่โทรมาคือปั๋วยงชาง ปกติเวลาว่างพ่อเขาไม่เคยสนใจเรื่องของเขา ไม่รู้ว่าวันนี้ลมอะไรหอบมา
ปั๋วเฉินรับสาย ยังไม่ทันได้เรียก “พ่อ” อีกฝ่ายก็สาดคำด่าใส่ทันที “ปั๋วเฉิน เจ้าเฝ้าดูคนอย่างไร? ปั๋วเย่กลับมาแล้ว! ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้โง่อย่างที่เจ้าบอกสักนิด แถมท่านลุงใหญ่ยังชอบนางมากด้วย!”
ปั๋วเฉินหยุดกึก คิ้วขมวดเข้าหากัน “เดี๋ยวก่อน ปั๋วเย่กลับไปแล้วหรือ?”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนเสียงปั๋วยงชางจะระเบิดลั่น “แกจะตายอยู่ข้างนอกไปเลยก็ได้นะ! ตอนนี้ปั๋วเย่อยู่ที่มหานครจิง ไม่เพียงกลับมาแล้ว ยังพาแฟนมาด้วย ชื่อเซี่ยงั่น!”