ตอนที่ 15 เพื่อนบ้านเจ้าแผนการขององค์รัชทายาทผู้สูญเสียความทรงจำ 15
ปั๋วเย่กลับมาตอนเลยตีหนึ่งไปแล้ว
หาวเหวินเหวินคงรออยู่พักใหญ่ สีหน้าที่ตอนแรกกระวนกระวายบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว “ยังรู้จักกลับมาอีกเหรอ? ดูนาฬิกาบ้างสิว่ากี่โมงแล้ว!”
ปั๋วเย่ไม่ได้โต้เถียงกับเธอ “มีธุระนิดหน่อย เลยเสียเวลา”
“มีธุระงั้นเหรอ? ธุระอะไร? เมื่อก่อนต่อให้นายไปส่งอาหารดึกแค่ไหน ก็ยังส่งข้อความเสียงมาบอกฉันสักประโยค ตอนนี้กลับไม่รับสาย ไม่ตอบวีแชท นี่นายหมายความว่ายังไง? ปั๋วเย่ ฉันพูดกับนายอยู่นะ มองฉันสิ!” หาวเหวินเหวินตะโกนจนเสียงแหบพร่า
ปั๋วเย่หยุดเดินแล้วหันมามองเธอ “ได้ยินแล้ว วันนี้ยุ่งจริง ๆ โทรศัพท์ปิดเสียงไว้เลยไม่ทันสังเกต”
หาวเหวินเหวินเหวี่ยงโทรศัพท์ลงบนโซฟา “นายออกแต่เช้ากลับดึกทุกวัน เงินก็ไม่ได้หอบกลับมาให้เห็นเท่าไร แล้วมาบอกฉันว่าส่งอาหารงั้นเหรอ? หลอกผีหรือไง?”
ปั๋วเย่โต้กลับ “เรื่องเงินฉันไม่เคยขาดตกบกพร่อง เงินที่ควรให้เธอ ฉันก็ให้ครบแล้ว”
แต่หาวเหวินเหวินก้าวเข้ามาอีกก้าว ใช้นิ้วจิ้มหน้าอกเขา “ฉันหมายถึงตัวนายต่างหาก นายไม่อยู่บ้านทุกวัน พอกลับมาก็เอาแต่นอนแผ่ พอฉันพูดด้วย นายก็ทำเหมือนไม่ใส่ใจ ในสายตานายยังมีฉันอยู่บ้างไหม?”
ปั๋วเย่ถูกเธอจิ้มจนถอยไปครึ่งก้าว เขาอดทนชี้แจง “ช่วงนี้ฉันมีเรื่องต้องจัดการจริง ๆ”
หาวเหวินเหวินขึ้นเสียงทันที “นายมีคนอื่นอยู่ข้างนอกใช่ไหม? ปั๋วเย่ วันนี้พูดมาให้ชัดเลยว่าตกลงยุ่งอะไรอยู่ พูดมาสิ! แล้วที่คอนายนั่นคืออะไร? ผู้หญิงคนไหนทิ้งรอยไว้?”