ยามค่ำคืน ในห้องรับแขกเปิดไว้เพียงโคมไฟตั้งพื้นดวงหนึ่ง ปั๋วเย่นั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ส่วนหาวเหวินเหวินนับตั้งแต่เสิ่นเว่ยหยางมาเยือน ก็เอาแต่หดตัวอยู่ตรงมุมโซฟา
ปั๋วเย่เงยหน้ามองหาวเหวินเหวิน แววตาหนักอึ้งจนน่าหวาดหวั่น นางรู้จักปั๋วเย่มานาน แต่ไม่เคยเห็นเขามองนางเช่นนี้มาก่อน
ก่อนหน้านี้ ตอนเขาเพิ่งฟื้นขึ้นมาและจำอะไรไม่ได้ แววตาที่มองนางเต็มไปด้วยความพึ่งพา ต่อมาเมื่อเวลาผ่านไป แม้จะไม่ถึงกับสนิทสนม แต่ก็ยังอ่อนโยน ทว่าบัดนี้ความอ่อนโยนนั้นถูกลอกออกไปจนหมดสิ้น เบื้องล่างไม่เหลืออะไรเลย
เสียงของหาวเหวินเหวินสั่นเครือ ยิ่งพูดก็ยิ่งเร็วขึ้น “ปั๋วเย่ ข้าไม่ได้ตั้งใจหลอกเจ้าเลยจริง ๆ ข้าเองก็ไม่มีบ้าน ถูกครอบครัวที่รับเลี้ยงมาเลี้ยงดู พวกเขาไม่ดีกับข้าเลยสักนิด ข้าถึงได้เห็นแก่ผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ ไปบ้าง แต่ข้าก็จริงใจต่อเจ้า ข้าไม่ได้คิดจะปิดบังเจ้าไปตลอดชีวิต เดิมทีข้าก็ตั้งใจจะส่งเจ้ากลับไปอยู่แล้ว!”
ปั๋วเย่ไม่ตอบ นิ้วมือวางนิ่งอยู่บนโต๊ะ ไม่ขยับแม้แต่น้อย
ความเงียบเช่นนี้ทำให้หาวเหวินเหวินยิ่งพูดจาสับสน “พี่ชายของข้าถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวไปตั้งแต่ตอนข้าอายุแปดขวบ ต่อมาเขาถูกคนร้ายแทงหลายแผลเพื่อช่วยเด็กคนอื่น ๆ พี่ชายเคยจับมือข้าแล้วบอกว่าจะไม่จากข้าไป แต่สุดท้ายเขาก็จากไปอยู่ดี หลังจากนั้นข้าก็ถูกส่งไปสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ปั๋วเย่ ข้าเหงามาก มีเพียงเจ้าที่ดีกับข้า ข้าถึงได้หลอกเจ้า ไม่อยากให้เจ้าจากไป”