ปั๋วเย่กับเซี่ยงั่นเริ่มเตรียมงานหมั้นกันแล้ว ทั้งร้านชุดแต่งงาน โรงแรม และบัตรเชิญ ต่างก็ทยอยจัดเตรียมตามกำหนดการ เมื่อข่าวแพร่ออกไป ปั๋วเฉินนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก มือกำถ้วยชาไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด เขายังตัดใจจากความรู้สึกที่มีต่อเซี่ยงั่นไม่ได้ทั้งหมด
ในสายตาของเขา ความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยงั่นกับเขาจบลงราวกับถูกตัดขาดอย่างฉับพลัน ทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกเขายังออกไปเที่ยวด้วยกันราวกับคู่รัก เหตุใดนางถึงเลือกปั๋วเย่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน?
ปั๋วเฉินคิดเท่าไรก็คิดไม่ตก พลิกไปพลิกมาครุ่นคิดจนกลางคืนนอนไม่หลับ กลางวันก็เหม่อลอย เขาต้องหาคำตอบเรื่องนี้ให้ได้
ปั๋วเฉินพ้นจากตำแหน่งในบริษัทแล้ว เกือบทุกวันจึงอยู่แต่บ้าน เช้าวันนี้ พี่เลี้ยงลงมาจากชั้นบนแล้วกล่าวกับเซี่ยงั่นว่า “คุณหนูเซี่ย ท่านประธานให้ท่านไปลองชุดแต่งงาน เขาใกล้จะมาถึงแล้ว”
ปั๋วเฉินลุกพรวดขึ้นมา เขามองเซี่ยงั่น พยายามปรับน้ำเสียงให้สงบนิ่ง “กั่นกั่น วันนี้ข้าว่าง ให้ข้าไปส่งเจ้าดีหรือไม่”
เซี่ยงั่นชะงักฝีเท้า สีหน้าเผยความลังเลอย่างเห็นได้ชัด ปั๋วเฉินเห็นดังนั้นจึงเสริมว่า “กั่นกั่น เจ้ากลัวอะไร มีคนตั้งมากมายมองอยู่ ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก”
พอคิดเช่นนี้ เซี่ยงั่นก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาบ้าง ข้างกายมีคนรับใช้สองคน อีกทั้งคนทั้งตระกูลปั๋วก็รู้ฐานะของนาง ปั๋วเฉินคงไม่ถึงกับก่อเรื่องเกินเลยกลางวันแสก ๆ นางพยักหน้า แล้วพาคนรับใช้ทั้งสองขึ้นรถของปั๋วเฉินไปด้วยกัน