ตอนที่ 20 ซื่อม้าผู้เจ้าแผนการแห่งองค์ตี้ชิง (20)
ยามหลินเอี้ยนจือกลับมาถึง ชุยเมิ่งเซิงก็แทบหมดสติแล้ว เขาขดตัวอยู่บนพื้นหินเขียวในลาน เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งจากการถูกแส้ฟาด รอยเลือดเป็นทางทอดจากหัวไหล่ไปถึงแผ่นหลัง เลือดที่ซึมออกมาแต้มผ้าสีพื้นจนด่างพร้อย
แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้าของหลินเอี้ยนจือ เขาก็ยังฝืนลมหายใจเฮือกสุดท้าย ใช้นิ้วจิกพื้นแล้วค่อย ๆ คลานไปหยุดข้างเท้านาง ก่อนเงยหน้าขึ้น น้ำตาผสมฝุ่นเปรอะเต็มใบหน้า
“พี่หญิง...ดูเขาสิ ท่านแต่งคนแบบไหนกลับมากัน!”
เสียงของชุยเมิ่งเซิงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ออกว่าเดิมเป็นเสียงแบบใด ทั้งสั่นเครือ ทั้งอัดอั้นจนกล่าวไม่หมด นี่ไหนเลยจะเป็นแค่สามีดุร้าย นี่มันจงใจปั่นป่วนจนบ้านไม่เป็นสุขชัด ๆ
ใบหน้าของหลินเอี้ยนจือเขียวคล้ำ สายตาเลื่อนจากบาดแผลทั่วร่างของชุยเมิ่งเซิงไปยังเสิ่นหยางที่ยืนอยู่ใต้ระเบียง มือยังกำแส้แน่น นางสูดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยเสียงต่ำ “พอได้แล้ว เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
ไม่คิดว่าเสิ่นหยางจะไม่เพียงไม่ยั้งมือ กลับยิ่งมีปฏิกิริยารุนแรงกว่าเดิม เขาแค่นหัวเราะ ข้อมือสะบัดวูบ ฟาดแส้ใส่หลินเอี้ยนจือทันที
หลินเอี้ยนจือไม่คิดว่าเขาจะลงมือจริง ๆ จึงรับแส้เข้าที่หัวไหล่เต็มแรง ผ้าแยกออก เผยรอยแดงเป็นทาง
“ดีนัก! ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้ามีอะไรกัน!” เสียงของเสิ่นหยางแหลมสูง ดวงตาแดงก่ำราวกับเลือดจะหยด “สตรีที่แต่งเข้าตระกูลเราห้ามรับสามีเพิ่ม หากเจ้าชอบลูกพี่ลูกน้องของเจ้าจริง เหตุใดไม่ไปขอคืนข้อผูกพันต่อหน้าฝ่าบาทเล่า?”
หลินเอี้ยนจือถูกเฆี่ยนจนโทสะพลุ่งพล่าน เดิมทีนางก็เป็นคนที่กรำศึกในวงขุนนาง แม้ปกติจะสุภาพอ่อนโยน แต่ในกระดูกกลับซ่อนความเหี้ยมเกรียมอยู่หลายส่วน