คนในที่นั้นไม่เว้นแม้แต่คนเดียว...รวมถึงฉินหมิงด้วย หัวสมองสั่นระริกกันถ้วนหน้า!
จิวเจิ้งกั๋ว ลู่จื้ออิง พี่หลิว และคนอื่นๆ จ้องเขม็งไปที่เหอชิงเฉวียน...แล้ววิ่งสองก้าวเข้าไปหาเหอชิงเฉวียน
พี่หลิวตกตะลึงสุดขีด...แทบไม่เชื่อหูตัวเอง:
“นาย...นายพูดว่าอะนะ? แผ่นผิวซ่อมแซมตัวเองได้...นายคิดค้นมันออกมาได้แล้ว?”
พูดจบ...ทั้งคนสั่นเทาไปทั้งร่าง
“แน่ใจนะ...?”
เหอชิงเฉวียนพยักหน้าหน้าใสซื่อ:
“เก้าในสิบมั่นใจครับ...ยังไงแผ่นผิวที่ผมคิดค้นมันก็ซ่อมแซมตัวเองได้จริงๆ แถมยังกันไอเกลือทะเลได้อีก”
?????
!!!!!
ฮื้อ...!
ทุกคนสูดลมหายใจเย็นยะเยือก...เหมือนมีสายฟ้าแลบหมื่นล้านโวลต์วิ่งผ่านทั้งตัว!
ชา!
ชาไปทั้งตัว!
นี่มันโรงงานของมีดีอะไรกันแน่...?
นายมั่นใจเหรอว่านายสร้างรถไฟฟ้าคนชรา?
เจ้านายสร้างขีปนาวุธดับเพลิงพิสัย 3600 กิโลเมตรได้ก็ช่างเถอะ...ลูกศิษย์ยังสร้างแผ่นผิวพรางตัวซ่อมแซมตัวเองได้ของเครื่องบินรุ่นที่หกอีกเหรอ?
นี้มันถูกต้องแล้วเหรอ?
โคตรน่ากลัว...!
พี่หลิวและพี่ต้วนมองหน้ากัน...ไม่กล้าเชื่อเลยจริงๆ
ฉินหมิงตอนนี้เหวอไปหมด...เดินเข้ามามองเหอชิงเฉวียน:
“แผ่นผิวซ่อมแซมตัวเองนายทำออกมาแล้วเหรอ...? ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่รู้เรื่องเลย...?”
เหอชิงเฉวียนก้มหน้าครุ่นคิด...อธิบาย:
“อาจารย์ครับ...แผ่นผิวซ่อมแซมตัวเองนี่มันก็บังเอิญครับ”
“เดิมทีผมตั้งใจจะคิดค้นสีรถรุ่นต่อไปออกมาก่อนล่วงหน้า...รอรถรุ่นใหม่ออกแบบใหม่ค่อยเซอร์ไพรส์อาจารย์ เผื่อจะได้อวดด้วย!”
“แต่...พอคิดค้นเสร็จแล้วผมก็เสียใจ!”
“แล้วมันก็ซ่อมแซมตัวเองได้...”
“ซ่อมแซมตัวเองได้ก็เก่งจริงแหละ...แต่มันไม่ตรงกับแผนพัฒนาบริษัทเรา เลยเก็บมันเป็นของตกค้าง เอาไว้ในคลัง”
พอพูดจบ...พี่หลิวกับคนอื่นๆ งงเป็นไก่ตาแตก อดถามไม่ได้:
“ของตกค้าง...? นายพูดว่าอะไรนะ? นายเอาของดีระดับเทพแบบนี้ไปไว้ในคลังเหรอ...?”
พี่หลิวสมองแทบระเบิด...วัสดุระดับสุดยอดของเครื่องบินรุ่นที่หก ทั้งโลกแย่งกันคิดค้นจนหัวฟูยังไม่สำเร็จ
นายเก็บมันเป็นของตกค้างเนี่ยนะ...?
นายแน่ใจเหรอว่านี่คือของตกค้าง...?
พูดจาอันตรายเกินไปแล้วนะ!
นี่มันพูดจาอะไรกัน?