800 กิโลเมตรมันแนวคิดประมาณไหนน่ะเหรอ... มันเกินขอบเขตของจรวดปืนใหญ่ไปไกลลิบแล้ว
ต้องรู้ไว้ว่า... ในสนธิสัญญาจรวดพิสัยกลางของสหประชาชาตินั้น ระยะยิง 500 ถึง 1,000 กิโลเมตรถูกเรียกว่าจรวดพิสัยกลางระยะสั้น...
"พระเจ้า... นี่คือจรวดปืนใหญ่พิสัย 800 กิโลเมตรเหรอ?"
ท่านเจ้าชายอัลอะมานตาแทบถลน... จ้องรถดับเพลิงเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ
ความตื่นเต้นนั้นมันประมาณไหนน่ะเหรอ... กล้ามเนื้อทั่วตัวสั่นระริก แทบอยากจะใช้พลังเงินซื้อกลับไปเดี๋ยวนั้น
พรมแดนตะวันออกจรดตะวันตกของซะอุดีก็แค่ 1,300 กิโลเมตร... รถดับเพลิงคันเดียวของนายนี่ 800 กิโลเมตร!
นั่นเท่ากับว่า... ถ้าวางรถดับเพลิงคันนี้ไว้ตรงกลางซะอุดี พิสัยของมันคลุมทั่วประเทศเลย
ที่เด็ดที่สุดคือ... พอซื้อเจ้านี่กลับไป ตั้งฐานที่ชายฝั่งตะวันออก ก็สามารถยิงโดนดินแดนส่วนใหญ่ของเปอร์เซียได้เลย
แถมจรวดปืนใหญ่ต้องถูกกว่าจรวดนำวิถีแน่นอน... จุดขายคือระดมยิงถล่มทลาย
ถ้าวันไหนเปอร์เซียก่อเรื่องอีก จงใจทิ้งระเบิดใส่ดินแดนซะอุดี... ซะอุดีก็ไม่ต้องทนพวกนั้นแล้ว
นายมีคลังจรวดนำวิถีของนาย... ฉันมีฝนจรวดของฉัน
ตอนนี้ซะอุดียังจัดไฮมาร์สไม่ครบเลย... จะข่มขวัญเปอร์เซียก็ยังไม่เต็มปาก
แต่... ถ้ามีจรวดปืนใหญ่พิสัย 800 กิโลเมตรนี่ อะไร ๆ ก็พูดยากละ
"เยี่ยม...!"
"เยี่ยมจริง ๆ เลย..."
ท่านเจ้าชายอัลอะมานยิ่งดูยิ่งชอบ ยิ่งดูยิ่งถูกใจ...
รองรัฐมนตรีกรมยุทโธปกรณ์ ลู่จื้ออิง ที่ยืนอยู่ไม่ไกล ไม่อยากทำตัวเหมือนเขาไม่เคยเห็นนวัตกรรม... ถึงตัวเองจะแปลกใจมาก แต่ก็ยังทำหน้าเรียบเฉย
"ประธานฉิน... จรวดปืนใหญ่ของนายนี่ ลำกล้องดูไม่ได้ยาวเท่าไหร่..."
"ยิงได้ไกล 800 กิโลเมตรจริง ๆ เหรอ...?"
ฉินหมิงอกมั่นใจเต็มเปี่ยม:
"รัฐมนตรีลู่... ผมบอกแล้วว่า นี่คือรถดับเพลิง ไม่ใช่จรวดปืนใหญ่"
"ทำงี้ดีกว่า... ฟังไม่เท่าเห็น ตีไม่ได้ไกลขนาดนั้นจริงมั้ย"
"ลองยิงหนึ่งฐานรากดู ก็จะรู้เองไม่ใช่เหรอ...?"
ฐานราก?
ฟังดู... ฟังดูให้ดี!
ยังจะบอกว่าไม่ใช่จรวดปืนใหญ่อีก... ปากแข็งจริง ๆ เลย
รถดับเพลิงที่ไหนใช้ฐานรากเป็นหน่วยยิงกัน...?