ประเทศมังกร
กรมพัฒนายุทโธปกรณ์
ไกลออกไป รถเก๋งสีดำคันหนึ่งวิ่งทะยานเข้ามา ทหารยามก้าวขึ้นไปขวางทันที.....
ก้าวเข้าไปใกล้ มองเห็นใบหน้าคนในรถชัด.....เขาก็รีบทำความเคารพอย่างสุภาพ เพื่อแสดงความนอบน้อม:
"ผู้เฒ่าเหลียว! นักวิชาการกู้!"
"ดึกป่านนี้.....พวกท่านมาที่นี่ มีธุระอะไรหรือครับ?"
คนที่นั่งในรถไม่ใช่ใครอื่น.....ก็คือผู้เฒ่าเหลียวจากสถาบันวิจัยยุทโธปกรณ์ไร้คน และผู้รับผิดชอบโครงการกู้ซงนั่นเอง
หน่วยงานวิจัยวิทยาศาสตร์เดิมทีก็ต้องมาประชุมที่กรมพัฒนายุทโธปกรณ์บ่อย ๆ รายงานความคืบหน้า.....ดังนั้นยามที่นี่จึงคุ้นเคยกับทั้งสองคนเป็นอย่างดี
"สวัสดี! สหายยาม.....ดึกแล้ว รบกวนพวกคุณด้วยนะ"
"ขอถามหน่อยว่านายพลหูอยู่ไหม.....?"
"พวกเรามีเรื่องด่วนต้องรายงานให้ท่านทราบ....."
ที่เรียกว่านายพลหู......ก็คือ หูเซียนจวิน หัวหน้าแผนกทหารบกที่หนึ่ง กรมพัฒนายุทโธปกรณ์ ยศพลตรี
เป็นผู้รับผิดชอบฝ่ายทหารของโครงการยุทโธปกรณ์ไร้คน
"นายพลหูอยู่ข้างในครับ แต่.....ท่านรอสักครู่ ผมต้องรายงานก่อน"
"แล้วก็.....ท่านต้องแสดงบัตรด้วย เป็นไปตามระเบียบ รบกวนท่านให้ความร่วมมือ!"
แม้ยามจะรู้จักผู้เฒ่าเหลียวและกู้ซง.....แต่วินัยก็คือวินัย เขตทหารสำคัญ ทุกอย่างต้องทำตามกฎระเบียบ
ผู้เฒ่าเหลียวและกู้ซงก็ไม่อิดเอื้อน หยิบบัตรยื่นให้ยาม
ยามตรวจสอบแล้วไม่มีปัญหา......ก็หันกลับไปที่ป้อมยาม หยิบโทรศัพท์ กดเบอร์โทรหานายพลหู และรายงานสถานการณ์ให้ฟัง
ปลายสาย.....หูเซียนจวินที่กำลังตรวจเอกสารอยู่ในห้องทำงาน ได้ฟังรายงาน ก็มีสีหน้าฉงน:
"ห๊ะ.....ผู้เฒ่าเหลียวมาหรือ?"
เขาเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนผนัง......เวลา 3 ทุ่ม
ดึกป่านนี้.....ผู้เฒ่าเหลียวมาหาตน ต้องมีเรื่องใหญ่แน่
เขากลัวพลาดจึงพูดว่า:
"ได้! ให้พวกเขาเข้ามา.....ผมจะรออยู่ในห้องทำงาน"
"ครับ! ท่านนายพล!"
ยามวางสายโทรศัพท์ วิ่งเหยาะ ๆ มาที่กระจกรถของผู้เฒ่าเหลียว ทำความเคารพ:
"ผู้เฒ่าเหลียว! พวกท่านเข้าไปได้แล้วครับ"
"นายพลหูบอกว่า.....รอท่านอยู่ในห้องทำงาน"
"ดี! ลำบากหน่อยนะ!"
ผู้เฒ่าเหลียวโบกมืออย่างสุภาพให้เขา เลื่อนกระจกรถขึ้น.....บอกใบ้ให้เสี่ยวหลี่คนขับรถขับเข้าไป