"ที่พวกเรายิงขีปนาวุธต่อต้านอากาศยานไป 3,000 ลูก..... นั่นก็เพื่อป้องกันตัวเองล้วนๆ!"
ผู้สื่อข่าวตงหยางเหงื่อแตกพลั่ก..... สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง:
"ขีปนาวุธที่พวกคุณยิงไป ถึงแม้จะอยู่เหนือชั้นบรรยากาศ 100 กิโลเมตร ไม่อยู่ในน่านฟ้าประเทศของเรา....."
"แต่ว่า! จุดตกของพวกคุณคือทะเลอาณาเขต 25 ไมล์ทะเลทางตะวันออกของเรานี่นา.....?"
"ข้อนี้คุณแก้ตัวไม่ได้แล้วล่ะ.....?"
"ประเทศของพวกคุณทดสอบอาวุธทำลายล้างสูงแบบนี้...... โดยไม่ได้แจ้งให้ประเทศเราทราบล่วงหน้า"
"นั่นหมายความว่ายังไง?"
"หมายความว่า พวกคุณจงใจเตรียมการมานานแล้ว ที่จะโจมตีน่านน้ำประเทศเรา ตั้งใจยั่วยุให้เกิดสงคราม.....!"
"เรื่องนี้! โฆษกจะมีคำอธิบายยังไง......?"
ผู้สื่อข่าวตงหยางเหมือนเจอช่องโหว่ จ้องอู๋ส่วงโฆษกด้วยสายตาดุดัน
คิ้วของอู๋ส่วงขมวดเล็กน้อย..... สิ่งที่ควรจะมา มันก็ต้องมา
ในฐานะโฆษกกระทรวงการต่างประเทศ..... ก่อนมา เขาก็เตรียมการรับมือไว้เต็มที่
ไม่ว่าผู้สื่อข่าวตงหยางจะหาเรื่องจากมุมไหน..... เขาก็มีวิธีรับมือได้หมด
แต่ว่า..... ยกเว้นเรื่องนี้ จุดตกอยู่ห่างจากตงหยาง 25 ไมล์ทะเล ซึ่งผิดกฎหมายระหว่างประเทศจริงๆ
อู๋ส่วงยืดอกเชิดหน้า..... จ้องผู้สื่อข่าวตงหยางด้วยสายตามุ่งมั่น:
"เกี่ยวกับเรื่องที่โรงงานสินค้าซิงหัว ยิงกระสุนดับเพลิงไปตกห่างจากประเทศตงหยาง 25 ไมล์ทะเลนั้น......"
"ข้อนี้..... จริงๆ แล้วพวกเขารอบคอบไม่พอ"
"โรงงานสินค้าซิงหัวเป็นบริษัทเอกชน ไม่เข้าใจกฎหมายระหว่างประเทศ เป้าหมายที่ยิงกระสุนดับเพลิง..... ก็เพื่อช่วยทำฝนให้พวกคุณตงหยาง"
"ดังนั้น..... มันก็แค่การยิงผิดพลาดของฝ่ายพลเรือนเท่านั้น"
"ไม่เกี่ยวอะไรกับที่คุณว่าเป็นการจงใจโจมตี ตั้งใจยั่วยุสงครามเลยแม้แต่น้อย....."
"หวังว่าตงหยางจะไม่ใจแคบ มาตีรวินกับการยิงผิดพลาดของพลเรือน....."
"อย่างไรเสีย..... จุดประสงค์ของพวกคุณมันก็บรรลุแล้วไม่ใช่เหรอ? ฝนมันก็ตกแล้วนี่นา..... พื้นที่การเกษตรในเคียวโต ฟื้นขึ้นมาแล้วหรือยัง.....?"
ผู้สื่อข่าวตงหยางได้ยินแล้ว..... แทบปอดระเบิด
อย่าใจแคบนี่มันเหี้ยอะไร.....!
ฟังที่คุณพูดสิ มันใช่ภาษาคนไหม.....?