ไม่! ไม่ใช่แค่ความสามารถที่เหนือชั้น... ความสามารถของเขา ไม่ด้อยไปกว่านักวิชาการระดับประเทศคนไหนเลย
เพราะว่าสภาพแวดล้อมที่นี่มันโหดร้ายเกินไป... การที่จะพัฒนาเจ้าหมาจักรกลระดับพลิกฟ้าพลิกดินแบบนี้ได้ ในสภาพแวดล้อมแบบนี้
ความยากแทบไม่ต่างจากการไต่สวรรค์เลย...
ผู้เฒ่าเหลียวรู้สึกสะเทือนใจอย่างเห็นได้ชัด ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว... เอื้อมมือลูบอุปกรณ์เก่า ๆ พวกนั้น ปลายนิ้วพบแต่ฝุ่นบาง ๆ:
"คุณฉิน... อุปกรณ์พวกนี้ของพวกคุณ น่าจะไม่ได้ใช้งานมาสักพักแล้วใช่ไหม?"
ฝุ่นด้านบนไม่หนามาก... พอจะดูออกได้ว่า น่าจะเพิ่งหยุดใช้งานไปไม่นาน
ฉินหมิงพยักหน้า:
"ผู้เฒ่าเหลียวสายตาดีจริง ๆ..."
"ห้องทดลองนี้... ตอนนี้หยุดใช้งานไปแล้วครับ"
"หยุดใช้งานแล้ว...? ทำไมถึงหยุดใช้งานล่ะ?"
ผู้เฒ่าเหลียวหันหลังกลับ มองฉินหมิงอย่างสงสัย... ห้องทดลองนี้แม้จะเรียบง่าย แต่กลับสร้างหมาจักรกลระดับแนวหน้าของโลกขึ้นมาได้
ถ้าเป็นทางฝั่งทหาร... คงเกลียดที่ต้องหยุดวิจัยผลิต ทำงานไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน การหยุดงานคือการดูหมิ่นต่ออาวุธล้ำยุค
ฉินหมิงอธิบายว่า:
"คืออย่างนี้ครับ... ตอนเริ่มวิจัย โรงงานพวกเรามีเงินทุนไม่มากอยู่แล้ว ยังติดหนี้เงินกู้แบงก์อีก"
"ไม่มีทางเลือก... พวกเราเลยต้องใช้เงินอย่างคุ้มค่าที่สุด สั่งซื้ออุปกรณ์มือสองจากต่างประเทศ"
"นั่นแหละครับ อุปกรณ์ที่พวกท่านเห็นอยู่ตรงหน้านี้..."
"หลังจากที่พวกเรานำอุปกรณ์เหล่านี้มาปรับปรุง... ประสิทธิภาพก็ดีขึ้นไม่น้อย"
"น่าเสียดาย... ยังไงก็เป็นอุปกรณ์มือสองที่ซื้อมา พื้นฐานมันอยู่แค่นั้น ขีดจำกัดในการยกระดับต่อไปมันมีจำกัดมาก"
"เพื่อไม่ให้กระทบกับงานวิจัยพัฒนาในขั้นต่อไปของพวกเรา... ผมเลยทุ่มงบสร้างศูนย์วิจัยแห่งใหม่..."
"ดังนั้น... ตอนนี้งานวิจัยพัฒนาหุ่นหมานักฆ่า มันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วครับ"
ฟังจบ... ผู้เฒ่าเหลียวก็ตะลึง:
"คุณทุ่มงบสร้างศูนย์วิจัยแห่งใหม่?"
ฉินหมิงพยักหน้า: "ครับ"
"ไหนคุณบอกว่าโรงงานคุณยังติดหนี้เงินกู้แบงก์อยู่...? เอาเงินที่ไหนมาสร้างศูนย์วิจัยแห่งใหม่?"