“5555...”
“เยี่ยมไปเลย!”
เจ้าชายอัลอะมานดีใจสุดๆ ยกมือขวาวางกลางอกอย่างตื่นเต้น โค้งคำนับลู่จื้ออิงและคณะด้วยความเคารพ:
“ขอบคุณประเทศของท่านมาก... ขอให้มิตรภาพของเราสองประเทศยั่งยืนชั่วกาลนาน”
เห็นดังนั้น... เหล่านายพลคนสนิทของซะอุดีที่ตามมาต่างก็ทำท่าเดียวกัน เป็นการแสดงความเคารพสูงสุด
“องค์ชายเกรงใจเกินไปแล้ว!” ลู่จื้ออิงรีบเข้าไปพยุงเจ้าชายอัลอะมาน... จากนั้นก็ยื่นมือขวาออกมาอย่างตื่นเต้น:
“ขอให้มิตรภาพพี่น้องของเราสองประเทศยั่งยืนตลอดไป!”
อัลอะมานก็ยื่นมือขวาออกมา... แล้วกำมือกับลู่จื้ออิงแน่น
ทั้งคู่ยิ้มจนปากแทบฉีก... ดูเหมือนว่าตัวเองได้เปียบใหญ่เลย
ในมุมของแต่ละฝ่าย ต่างฝ่ายก็ได้เปียบใหญ่จริงๆ
ประเทศมังกรได้ฐานทัพเรือในทะเลเปิดที่ปรารถนามานาน... ส่วนซะอุดีก็ได้ขีปนาวุธนำวิถีที่มีอานุภาพทัดเทียมอาวุธนิวเคลียร์
ถึงแม้อำนาจการยิงจะยังอยู่ในมือประเทศมังกร แต่แค่ปกป้องตัวเองได้ก็พอแล้ว
สำหรับซะอุดี... พวกเขาไม่ขาดเงิน ขาดแต่สุดยอดอาวุธและความปลอดภัย
เพื่อความปลอดภัย... ยอมจ่ายสักหน่อยจะเป็นไร?
พอมีทหารประจำการจากประเทศมังกร บวกกับขีปนาวุธดับเพลิง เพชฌฆาตมหาประลัยนี้... ซะอุดีก็มีความปลอดภัยจริงๆ สักที
แถมยังมีฐานอำนาจต่อกรกับนกอินทรี ประเทศอี เปอร์เซีย รวมถึงชาติตะวันตกทั้งหลาย...!
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าผู้เฒ่าซะอุดีจะไม่ใช่ซะอุดีเก่าอีกต่อไป...!
ข้าไม่เพียงแต่ตามหาพี่ใหญ่เจอ... ข้ายังซื้อกระบองวิเศษมาด้วย
นับจากนี้... หากพวกเอ็ง นกอินทรีและชาติตะวันตกกล้ายื่นข้อเสนอเว่อร์ๆ ขูดรีดเอาเปียบพวกข้า!
หึ!
ข้าอยากตะโกนใส่หน้าพวกเอ็งสามคำ: ไอ้สัตว์เอ๊ย
เอาเป็นว่า... หลังจากที่ทั้งคู่จับมือกันเสร็จ ก็เริ่มหารือแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันเกี่ยวกับปัญหาการ 'ประจำการ' ของทหารในเขตเศรษฐกิจพิเศษ และเรื่องงบประมาณการค้าอาวุธ
ในที่สุด... ก็ตกลงเซ็นสัญญาประจำการทหารมูลค่า 28,000 ล้านเหรียญอีเกิล
ภายในสัญญาประกอบด้วยค่าจ้าง, อุปกรณ์, ซ่อมบำรุง, และทุนพัฒนาต่างๆ สำหรับ 'กองพลน้อยดับเพลิงหนัก' มาตรฐานของประเทศมังกรหนึ่งกองพล...