สิ้นเสียง.....นักข่าวชาวซาอุ พักกว๊อกชาง หน้าดำเป็นถ่านเลยทีเดียว
ชาวเน็ตประเทศมังกรก็พากันหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง:
"ฮ่าๆๆๆ.....! เหลือเชื่อมาก! ตัวแค่นี้แต่คิดใหญ่ยิ่งกว่าจรวด!"
"ซาอุนี่ก็ว่างจริงนะ เกี่ยวอะไรกับพวกแกด้วย.....ต้องโผล่ออกมาให้ด่าฟรี"
"จะตีพวกซาอุนะ.....แค่จรวดก็เหลือเฟือแล้ว ปืนใหญ่ก็พอ"
"โฆษกอู๋ส่วงนี่ปากแซ่บจริง.....พูดอีกก็ได้ ชอบฟังมาก"
"ขำจะตาย! เป็นการด่ากราดที่สะใจสุดๆ....."
"ดูสีหน้าโฆษกอู๋ส่วงสิ....เหมือนมองลงมาจากสวรรค์ ยังกับยังพูดไม่หนำใจ"
"ตงหยางกับนกอินทรีนี่แค่นี้เองเหรอ? ไม่เห็นน่ากลัวเลย....."
"............."
ขณะนั้น ในห้องหลานทิง......อู๋ส่วงกวาดตามองทุกคน แววตากดดันยิ่งนัก:
"ณ ที่นี้ ผมขอย้ำอีกครั้ง"
"กระสุนดับเพลิงลูกนี้ ความเร็ว 23 มัค ระยะยิง 3,600 กิโลเมตร.......เป็นสินค้าที่วิจัยโดยโรงงานสินค้าซิงหัวแห่งประเทศมังกร มีไว้เพื่อประกันชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน ใช้ดับไฟ ไม่ได้ใช้ในทางทหารแต่อย่างใด....."
"หากพวกคุณมีข้อกังขา.....ต้องการโต้ตอบ เชิญตามสบาย"
"แต่ก่อนที่พวกคุณจะโต้ตอบ....ผมอยากเตือนไว้ก่อนว่า แค่กระสุนดับเพลิงของเรา พวกคุณก็ยังสกัดไม่ได้"
"แล้วอย่างอื่นล่ะ.....?"
"ผมพูดจาดีได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะใจดี"
"เอาล่ะ! วันนี้แถลงข่าวจบแค่นี้"
"ขอให้ทุกคนโชคดี"
พูดจบ อู๋ส่วงก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เก็บเอกสารบนโต๊ะ แล้วเดินจากห้องหลานทิงไปอย่างสบายอารมณ์......
ทิ้งให้เหล่านักข่าวงงกันไปตามๆ กัน มองหน้ากันเลิ่กลั่ก......
นึกว่าจะเป็นงานที่ตงหยาง นกอินทรี และชาติตะวันตก.......รุมประณามประเทศมังกรเป็นฝ่ายเดียว
คาดไม่ถึง.....กลับกลายเป็นงานเดี่ยวของกระทรวงการต่างประเทศมังกรไปซะนี่
ก่อนเกิดเรื่อง ทุกคนมาที่นี่เพื่อดูประเทศมังกรเป็นตัวตลก......
แต่แล้ว.....ตัวตลกที่แท้จริง กลับเป็นผู้เสียหายอย่างตงหยาง
บ้านตัวเองโดนถล่มด้วยขีปนาวุธ เมืองริมทะเลเจอทั้งแผ่นดินไหวและสึนามิ ศาลเจ้ายาซุคุนิยังโดนซัด.....
สุดท้าย.....ตงหยางก็ยังเป็นฝ่ายขาดทุนย่อยยับอยู่ดี
.............…….............
ประเทศตงหยาง
โรงพยาบาลโทระโนมง