เหล่าชาวเน็ตได้ยิน....ก็คึกคักขึ้นมาทันที:
"ฮ่าๆๆ..... ไม่ไหวแล้ว ฉันจะขำกลิ้งอยู่แล้ว นึกว่าไฟกลัวจนวิ่งหนี!"
"เมื่อกี้เพิ่งโดนหัวหน้าเรียกไปอบรม..... เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ไม่ใช่แก็ตลิงเหรอ ทำไมกลายเป็นปืนใหญ่อัตตาจรซะงั้น?"
"กระสุนนำวิถีขนาด 155 มิล + ลำกล้องยาว 8 เมตร + กระสุนดับเพลิง..... ให้ตายเถอะ! สามคำนี้รวมกันแล้ว คุณนึกออกไหมว่ามันใช้ดับไฟ....?"
"ไฟไหม้ วัดใจกันไหม ฉันมีปืนใหญ่อัตตาจร!"
"ปืน? พูดความจริงแบบนี้เดี๋ยวก็แหกตาแหกใจกันหรอก นี่มันสไนเปอร์ชัดๆ..... มีสโคป ยิงปุ๊บถึงปั๊บ ไม่ใช่สไนเปอร์แล้วคืออะไร?"
"พี่ฉิน..... โชว์เร็วเข้าเถอะ อยากเห็นแล้วว่าปืนใหญ่อัตตาจรมันอานุภาพขนาดไหน....."
"ใช่! ครั้งแรกในชีวิตที่จะได้ดู..... อุปกรณ์ประจำการของกองทัพผ่านไลฟ์สด แค่คิดก็ตื่นเต้นจะแย่แล้ว"
".............."
"ได้! ก็ตามที่ทุกคนขอ.... จะโชว์ให้ดู"
ฉินหมิงยิ้มมองกล้อง..... เตรียมขึ้นไปบนแท่นควบคุมปืนใหญ่อัตตาจร พลางแนะนำไปด้วย:
"พี่น้อง..... ด้วยความที่สถานที่มีจำกัด โรงงานเราเล็กไปหน่อย"
"เพราะฉะนั้น.... ทุกคนก็ดูลวกๆ ไปก่อนนะ"
"เดี๋ยวก่อน....!" พูดยังไม่ทันจบ..... จ้าวหยางที่อยู่ข้างๆ ก็ฉุดฉินหมิงไว้
คุณปู่ครับ..... นี่มันปืนใหญ่อัตตาจรลากจูงตีนตะขาบรุ่น 05 นะ นัดเดียวลงไป ถ้าพลาดขึ้นมา ทั้งโรงงานอาจพังครืน
ถึงตอนนั้น..... คงไม่ใช่แค่ปัญหาไฟไหม้แล้ว
"คุณฉิน..... ของนี่โชว์ไม่ได้นะ!"
ฉินหมิง: "ทำไม.....?"
"ของนี่อานุภาพร้ายแรงเกิน..... ถ้าเกิดอะไรขึ้น ใครจะรับผิดชอบ"
ในฐานะนักดับเพลิง..... จ้าวหยางมีหน้าที่หยุดยั้งเหตุอันตราย
เนื้อหาไลฟ์สดตอนนี้..... มันเลยขอบเขตการให้ความรู้เรื่องอัคคีภัยไปแล้ว.....
และเลยขีดความรับผิดชอบของนักดับเพลิงตัวเล็กๆ อย่างเขา.... ไปไกลลิบ
"เฮ้อ! ไม่เป็นไร ผมมีกึ๋น....."
"ผมไม่มีกึ๋น....!" จ้าวหยางน้ำเสียงจริงจัง..... เอาการเอางาน:
"คุณฉิน.....!"
"ถึงผมจะเป็นนักดับเพลิง แต่ผมก็มีความรู้ด้านการทหารอยู่บ้าง....."
"ปืนใหญ่อัตตาจรลากจูงปากกระบอก 155 มิล นัดเดียว.... ไม่ต้องพูดถึงไฟ รัศมีหลายสิบเมตรรอบๆ ต้องกลายเป็นจุล....."