เพราะหุ่นยนต์สู้รบเป็นสิ่งประดิษฐ์เชิงกลยุทธ์ในยุคใหม่ การใช้งานทางยุทธวิธียังอยู่ในขั้นที่ต้องพัฒนา... ดังนั้น ลู่จื้ออิงจึงไม่เคยคิดถึงเรื่องจิตวิทยาการรบเลยแม้แต่น้อย...
แต่ตอนนี้... ฉินหมิงเปิดมุมคิดใหม่ให้พวกเขาโดยตรง แถมยังเป็นมุมคิดที่โหดร้ายสุดขีดอีกด้วย...!
พอหวนนึกถึงประสบการณ์เมื่อครู่... แค่นึกภาพตามก็ทำให้ทั้งตัวตึงเครียดจนขนลุกไปหมดแล้ว
พอจะนึกภาพออก... กลยุทธ์จิตวิทยาแบบนี้ ถ้านำไปใช้ในสมรภูมิจริง ผลลัพธ์ต้องระเบิดแรงกว่าที่คิดไว้แน่นอน!
ยานรบไร้คนขับและหุ่นยนต์สุนัขที่ร้องเพลงเด็กแต่กลับไล่ล่าสังหารอย่างไร้ความปรานีในสมรภูมิ... ไม่กลัวการโจมตี ไม่มีความรู้สึก ไม่หวาดกลัว ไม่ถอยหนี
และจำนวนก็ไม่ขาดสาย นับไม่ถ้วน... พวกมันทั้งหมดแบกอาวุธหนักที่สามารถทำลายศัตรูได้ทุกอย่าง
ราวกับยมทูตที่ทั้งประหลาดและน่าสะพรึง... ปรากฏตัวต่อหน้าศัตรู!
บรรยากาศแบบนั้น แค่นึกก็ขนหัวลุกแล้ว...!
ไม่อยากจะคิดเลย... ต่อจากนี้เพลงเด็ก "หาเพื่อน" จะสร้างปมฝังใจให้ศัตรูมากขนาดไหน
เป็นการโจมตีที่กดทับกันคนละมิติโดยสิ้นเชิง...!
ในตอนนี้... ในใจของลู่จื้ออิงดังขึ้นหลายสิ้นเสียง "บ้าจริง!"
คิดไม่ถึงจริง ๆ... เจ้าฉินหมิงนี่ ไม่เพียงแต่ความสามารถด้านการวิจัยสุดโต่งเกินมนุษย์ แต่กลยุทธ์ที่พัฒนาออกมาก็สุดโคตรเหมือนกัน!
มองอีกมุมหนึ่ง! ฉินหมิงนี่คือจอมวางแผนผู้โหดเหี้ยมมาเกิดใหม่ชัด ๆ...!
"ดีมาก ดีมาก! กลยุทธ์นี้เยี่ยมยอด!"
"ฉินหมิง! นายนี่เป็นจ๋าหวี่ในยุคปัจจุบันจริง ๆ นะ...!"
ลู่จื้ออิงอารมณ์ดีสุด ๆ...
จากนั้นทั้งคู่ก็คุยรายละเอียดกันต่อ พอวางสายไป ลู่จื้ออิงก็รีบไปรายงานเรื่องนี้ให้จิวเจิ้งกั๋วทราบทันทีโดยไม่รอช้า
จิวเจิ้งกั๋วชื่นชมฉินหมิงไม่หยุดปาก พร้อมกับออกคำสั่งปฏิบัติการไปยังเขตทัพฉีหลิน...
.............-.............
เขตทัพฉีหลิน ฐานทัพอากาศแห่งหนึ่ง
ขณะนี้ ผู้บัญชาการหวงกำลังยืนอยู่หน้าหน่วยคอมมานโดที่ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบและน่าเกรงขาม... กล่าวคำสั่งครั้งสุดท้ายก่อนออกปฏิบัติการ