อีกด้านหนึ่ง
โรงพยาบาลหมายเลขหนึ่ง เมือง A
ฮันเวยกำลังทำแผล ส่วนลู่เหยี่ยนจื่อนั่งรออยู่คนเดียวในทางเดินของโรงพยาบาล
แสงไฟในโรงพยาบาลเย็นเยียบ
เขาพิงพนักเก้าอี้คนเดียว มองเพดานสีซีดขาว
วันนี้เกิดเรื่องมากมายเกินไป สมองของเขาสับสนไปหมด
ในหัววนเวียนแต่ร่างของสือเนี่ยน คือเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างเขาและเธอในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และในช่วงนี้ที่เธอเป็นอีหนิง
น้ำตาของเธอ ดวงตาคู่นั้นของเธอ ทำให้หัวใจเขาเจ็บปวด
แต่สุดท้ายสิ่งที่กลบทุกอย่างไปคือข้อมือที่เต็มไปด้วยเลือดของฮันเวย
นั่นคือความรับผิดชอบของเขา
อารมณ์หลากหลายลอยเด่นขึ้นในใจ ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงเข้าโจมตีเขา
เขาไม่รู้ว่าจะทำให้ดีกันทั้งสองฝ่ายได้ยังไง
ลู่เหยี่ยนจื่อหลับตาลงอย่างเจ็บปวด
ท้ายที่สุด สิ่งที่ทำให้เขาลืมตาขึ้น ก็คือน้ำเสียงที่แหบพร่าแฝงความโกรธเกรี้ยว——
“ลู่เหยี่ยนจื่อ!”
เขาลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือใบหน้าเดือดดาลของท่านปู่
“ท่านปู่” ลู่เหยี่ยนจื่อเรียกเบาๆ
“ไอ้เด็กเวร!” ลู่เซียนเชิ่งส่งเสียงเย็นชา “แกไม่ไปตามหาเนี่ยนเนี่ยน แต่มาทำอะไรที่นี่!”
ลู่เหยี่ยนจื่อไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่มองลู่เซียนเชิ่งอย่างไร้เรี่ยวแรง
ลู่เซียนเชิ่งเห็นท่าทางของลู่เหยี่ยนจื่อก็เดือดดาลขึ้นมา
ที่นี่คนเดินกันขวักไขว่ เขาจึงบอกลู่เหยี่ยนจื่อว่า “ตามฉันมา!”
ลู่เหยี่ยนจื่อยันกำแพงลุกขึ้นยืน แล้วเดินตามหลังลู่เซียนเชิ่งที่ถือไม้เท้า