ประธานหลู่หยุดเถอะ ท่านนายหญิงไม่เอาเธอแล้ว

ตอนที่ 549 ฉันรักคุณ ฉันก็รักคุณเหมือนกัน (ตอนจบ)

8 นาที· 1.9K คำ

เสียงไวโอลินบรรเลงไพเราะ ลู่เหยี่ยนจื่อมองสือเนี่ยนบนเวที

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดีขึ้นบ้างแล้ว ตอนนี้สามารถติดต่อกันได้ตามปกติ

เขานำของฝากประจำถิ่นจากประเทศ Z มาฝากเธอ เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งที่เขาคิดว่าเธอกับซือซือน่าจะชอบ

บางทีเขาอาจเฝ้ามองเธออยู่ห่าง ๆ ไปตลอดชีวิต เขาเรียนรู้แล้วว่าการรักใครสักคนอย่างแท้จริงเป็นอย่างไร ไม่ใช่ทำร้ายเธอเพื่อบังคับให้เธออยู่ข้างกาย แต่คือการปล่อยมือและหวังให้เธอมีความสุข

เสียงไวโอลินยังคงบรรเลง โดรนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงของผู้คนมากมาย มันเรียงตัวเป็นแนวดอกไม้ไฟทอดยาวเหนือสนามจัดงาน พร้อมกับดอกไม้ไฟนับไม่ถ้วนที่เบ่งบานกลางฟ้า ทั้งภายในและภายนอกสนามจัดงานต่างสว่างไสว งดงามจับตา

สือเนี่ยนยังคงสีไวโอลิน ท่วงทำนองไหลต่อเนื่อง สะกดหัวใจของทุกคนในสนามจัดงาน

พาทุกคนมุ่งไปสู่วันข้างหน้าที่งดงาม

ในดวงตาของผู้คนมากมายมีน้ำตา ทว่าหัวใจกลับแน่วแน่

เสียงดนตรียังคงดำเนินต่อไป สายลมพัดผ่าน ทันใดนั้นหิมะก็เริ่มโปรยปรายลงมาจากฟ้าโดยไม่มีใครรู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร

เกล็ดหิมะสีขาวร่วงหล่นลงมาทีละเกล็ด ลงบนเส้นผมดำขลับของสือเนี่ยน บนไวโอลินในมือเธอ รวมถึงขนตายาวงอน

เธอยังคงบรรเลงต่อไป แสงดอกไม้ไฟและหิมะสีขาวโปรยลงบนร่างของเธอ ในวินาทีนั้นเธองดงามจนแทบหยุดหายใจ

“ว้าว!”

“พยากรณ์อากาศบอกไหมว่าวันนี้หิมะจะตก?”

“ไม่เลย! ก่อนหน้านี้ฉันดูพยากรณ์อากาศแล้ว”

“พระเจ้า สวยมาก! นี่เป็นหิมะแรกของปีนี้ในเมือง A ใช่ไหม!”

“ใช่สิ หิมะแรกพอดีเลย โรแมนติกจัง!”

……

เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมา ฮัวเหยียนโม่ซึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนยิ้มพลางมองสือเนี่ยนบนเวที

เมื่อเห็นเธอเปล่งประกายเจิดจ้า ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

หลังจากรอมาหลายปี ผ่านเรื่องราวมากมายมาด้วยกัน ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอเต็มไปด้วยความปวดใจ

ปวดใจที่เธอต้องเศร้า ปวดใจที่เธอผ่านความทุกข์ยากมานานัปการ

ขณะเดียวกัน เขาก็ชื่นชมและภาคภูมิใจในตัวเธอ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์