เสียงไวโอลินบรรเลงไพเราะ ลู่เหยี่ยนจื่อมองสือเนี่ยนบนเวที
ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดีขึ้นบ้างแล้ว ตอนนี้สามารถติดต่อกันได้ตามปกติ
เขานำของฝากประจำถิ่นจากประเทศ Z มาฝากเธอ เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งที่เขาคิดว่าเธอกับซือซือน่าจะชอบ
บางทีเขาอาจเฝ้ามองเธออยู่ห่าง ๆ ไปตลอดชีวิต เขาเรียนรู้แล้วว่าการรักใครสักคนอย่างแท้จริงเป็นอย่างไร ไม่ใช่ทำร้ายเธอเพื่อบังคับให้เธออยู่ข้างกาย แต่คือการปล่อยมือและหวังให้เธอมีความสุข
เสียงไวโอลินยังคงบรรเลง โดรนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงของผู้คนมากมาย มันเรียงตัวเป็นแนวดอกไม้ไฟทอดยาวเหนือสนามจัดงาน พร้อมกับดอกไม้ไฟนับไม่ถ้วนที่เบ่งบานกลางฟ้า ทั้งภายในและภายนอกสนามจัดงานต่างสว่างไสว งดงามจับตา
สือเนี่ยนยังคงสีไวโอลิน ท่วงทำนองไหลต่อเนื่อง สะกดหัวใจของทุกคนในสนามจัดงาน
พาทุกคนมุ่งไปสู่วันข้างหน้าที่งดงาม
ในดวงตาของผู้คนมากมายมีน้ำตา ทว่าหัวใจกลับแน่วแน่
เสียงดนตรียังคงดำเนินต่อไป สายลมพัดผ่าน ทันใดนั้นหิมะก็เริ่มโปรยปรายลงมาจากฟ้าโดยไม่มีใครรู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร
เกล็ดหิมะสีขาวร่วงหล่นลงมาทีละเกล็ด ลงบนเส้นผมดำขลับของสือเนี่ยน บนไวโอลินในมือเธอ รวมถึงขนตายาวงอน
เธอยังคงบรรเลงต่อไป แสงดอกไม้ไฟและหิมะสีขาวโปรยลงบนร่างของเธอ ในวินาทีนั้นเธองดงามจนแทบหยุดหายใจ
“ว้าว!”
“พยากรณ์อากาศบอกไหมว่าวันนี้หิมะจะตก?”
“ไม่เลย! ก่อนหน้านี้ฉันดูพยากรณ์อากาศแล้ว”
“พระเจ้า สวยมาก! นี่เป็นหิมะแรกของปีนี้ในเมือง A ใช่ไหม!”
“ใช่สิ หิมะแรกพอดีเลย โรแมนติกจัง!”
……
เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมา ฮัวเหยียนโม่ซึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนยิ้มพลางมองสือเนี่ยนบนเวที
เมื่อเห็นเธอเปล่งประกายเจิดจ้า ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยน
หลังจากรอมาหลายปี ผ่านเรื่องราวมากมายมาด้วยกัน ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอเต็มไปด้วยความปวดใจ
ปวดใจที่เธอต้องเศร้า ปวดใจที่เธอผ่านความทุกข์ยากมานานัปการ
ขณะเดียวกัน เขาก็ชื่นชมและภาคภูมิใจในตัวเธอ