ทุกอย่างบนโลกออนไลน์กำลังบานปลาย
ในตอนนั้น ทางฝั่งฮั่วซื่อก็ปล่อยวิดีโอหนึ่งออกมา
เป็นภาพตอนที่แทนซาไนต์ยังอยู่ในช่วงประมูลที่สมาคมอัญมณี
นั่นคือขั้นตอนที่สือเนี่ยนซื้อมันมาจากฮั่วซื่อ
ในวิดีโอ นอกจากสือเนี่ยนแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนถูกเบลอใบหน้า มองไม่เห็นหน้าตาและตัวตนที่แท้จริง
ตอนนั้น สือเนี่ยนนั่งอยู่คนเดียวตรงมุมห้อง
เธอยกป้ายประมูลครั้งแล้วครั้งเล่า
อีกฝ่ายยั่วยุว่า “ถ้าเป็นคนอื่น ก็แค่หินก้อนหนึ่ง ปล่อยก็ปล่อยไป แต่เธอเป็นภรรยาลู่เหยี่ยนจื่อ หินก้อนนี้ ฉันไม่มีทางยกให้เธอเด็ดขาด!”
แต่สือเนี่ยนในตอนนั้นกลับเพียงมองไปที่อีกฝ่าย “ต้องมีเงื่อนไขอะไร ถึงจะยอมยกมันให้ฉัน”
อีกฝ่ายหัวเราะลั่น มองเธอด้วยความเคียดแค้น “ที่นี่ ต่อหน้าทุกคน เลียนเสียงหมา แล้วบอกว่าลู่เหยี่ยนจื่อก็คือหมา แล้วยอมรับเงื่อนไขความร่วมมือพวกนี้ของฉัน ฉันถึงจะหยุด”
สือเนี่ยนมองเขา ยิ้มบาง ๆ แล้วลุกขึ้นยืน
ในตอนที่ทุกคนคิดว่าเธอคงจะยอม เธอกลับคว้าป้ายหมายเลขด้านข้าง แล้วฟาดใส่หน้าชายคนนั้นอย่างแรง
“แก!”
ชายคนนั้นดุร้าย อยากจะพุ่งเข้ามา แต่เธอกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
“ฉันจะฟ้องแก! นี่มันทำร้ายร่างกาย!” ชายคนนั้นตะโกน
แต่เธอกลับเพียงยกมุมปาก ยิ้มแล้วพูดว่า “ไปสิ ป้ายเบา ๆ แผ่นเดียว ก่อนแกจะเดินถึงประตู รอยก็จางหายหมดแล้ว คิดว่าจะตรวจเจอบาดแผลหรือไง”
“สือเนี่ยน!”
“ใช่ ฉันกำลังดูถูกแก” เธอพูด น้ำเสียงเรียบง่าย
“ฉันไม่อนุญาตให้แกดูถูกเขา”
“ไม่ว่าในสถานการณ์ใดก็ตาม”
สือเนี่ยนพูดพลางยกมุมปาก แต่ในแววตากลับเย็นชา