ลู่เหยี่ยนจื่อมาเยี่ยมอู๋จิ้ง อดีตพ่อเลี้ยงของสือเนี่ยนอีกครั้ง
ทั้งสองนั่งอยู่คนละฝั่งของกระจก สบตากัน ก่อนที่อู๋จิ้งจะยกหูโทรศัพท์ขึ้นก่อน
ลู่เหยี่ยนจื่อหลุบตาลงเล็กน้อย แล้วยื่นมือไปหยิบหูโทรศัพท์เช่นกัน
"มีอะไรถึงมาหาฉันอีก?" อู๋จิ้งเอ่ยถาม "ว่าไง หย่าแล้วหรือยัง? เธอไม่ยอมหรือไง?"
ลู่เหยี่ยนจื่อยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง เขาพูดว่า "หย่าแล้ว"
"เพียงแต่ว่า..."
แววตาของลู่เหยี่ยนจื่อมืดมนราวกับมีหมอกดำปกคลุม
"เธออยากจากไปตั้งแต่แรกเริ่มอยู่แล้ว"
อู๋จิ้งกลับรู้สึกสนใจขึ้นมา
"งั้นก็หมายความว่า นายคิดว่านายอยากหย่ากับเธอ แต่ที่จริงแล้วเธอต่างหากที่ไม่ต้องการนาย" อู๋จิ้งสรุปออกมาเป็นคำพูดที่แทงใจดำ
ลู่เหยี่ยนจื่อไม่ตอบ เขาเพียงแต่นิ่งเงียบ
แต่อู๋จิ้งกลับหัวเราะจนหายใจไม่ทัน
ถึงกับไม่ใช่แค่หายใจไม่ทัน เขาหัวเราะลั่นเลยทีเดียว
"โอ๊ยๆ" เขาใช้เวลานานกว่าจะสงบลงได้เล็กน้อย พลางเช็ดน้ำตา "ฉันไม่นึกเลยจริงๆ ว่าสุดท้ายพวกนายจะลงเอยแบบนี้"
"ฉันยังจำได้เลย วันนั้นนายคุกเข่าลงต่อหน้าฉันเพื่อเธอ ฉันเหยียบหัวนาย สั่งสอนนายเหมือนหมาเลย"
"ฉันนึกว่าพวกนายรักกันจะตาย"
อู๋จิ้งฮ่าๆ หัวเราะ "ดูตอนนี้ก็แค่นี้เอง"
ลู่เหยี่ยนจื่อยังคงไม่พูดอะไร
ส่วนอู๋จิ้งดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จ้องเขม็งมาที่ลู่เหยี่ยนจื่อ พูดอย่างมีความอาฆาตว่า "ตอนนั้นก็เป็นเพราะนายเล่นตุกติก ไม่งั้นเธอคงถูกฉันทำลายไปแล้ว!"
แล้วนึกอะไรได้ก็แขวะต่อว่า "ตอนนี้เสียดายบ้างไหมที่ไปช่วยเธอไว้ตอนนั้น? ปล่อยให้ฉันต่อยเธอตายไปก็จบ ยังจะ..."